tüketim toplumunu eleştirip sonra gençliği sömüren sektörlerin başında gelen firmaların reklamlarında oynayan; şarkılarında kendini, yaşamın anlamını sorguladığını söyleyen ama daha yaptığı müziğin türünü tanımlamaktan aciz (black ve death arası bir şey dedi ki ikisi bambaşka konuları işleyen rock türevleridir) bir insandır. bu laflarım sadece ona değildir. okan bayülgene' dir, şebnem ferah' adır, özlem tekin' edir...
ortalıkta sanatçıyım diye dolaşan şebeklerin alayındna çok daha kaliteli işlere imza atar-lar- o ayrı, ama gençliğin abarttığı gibi ne bir rock ilahıdır ne de bir sanatçıdır. müzikten para kazanan sıradan bir insandır. dahası dünyada rock yapan biri var mıdır o da tartışılır. rock güzel bir teoridir sadece ve teori olarak kalmıştır. rock kültürü deyip salaş takılan, konserlerde çadırda kalan insanların ismini haykırdığı gruplar, o insanlardan kazandıkları paralarla kapitalist düzene hayat verip o insanların hayalini kuramayacakları hayatları yaşamaktadırlar. buna da bir itirazım yok aslında, düzen böyle sonuçta. ama rock denmesin bu yapılanlara, tepkim yalnız buna.
