4 yaşındayken tanıştım beşiktaşla. galatasaraylıların ezici üstünlükte olduğu bir ailedendim. benden 15 yaş büyük olan beşiktaşlı kuzenim beni beşiktaşlı yaptı. ama herkesin yaptığı gibi formayla, topla kandırarak değil. beşiktaş'ı anlatarak. asilliğini, farklılığını anlatarak... beşiktaşlıların hayata karşı farklı bir duruşu olması gerektiğini öğreterek. o ufacık yaşımda bile benim için neyin doğru olduğunu anlamıştım. beşiktaş'tan bir ömür boyu vazgeçemeyeceğimi fark etmiştim. ardından başladı her şey... hiçbir şeyden umudun kalmadığı zaman başiktaş'a sarılmayı, onunla ağlayıp onunla gülmeyi, futbolun asla sadece futbol olmadığını, en önemlisi de hayata karşı beşiktaşlı durmayı öğrendim. 'beşiktaşlının aşkı farklıdır' derler, 'siz anlayamazsınız', işte bu sözün doğruluğunu yaşayarak öğrendim. beşiktaş'a gönül vermenin, bir maç kaybedince bir dahaki maça kadar moralsiz gezmenin, hayatında her zaman beşiktaş'ı birinci sıraya koymanın, olaylara karşı beşiktaşlı gibi davranmanın nasıl bir şey olduğunu öğrendim... aynı zamanda beşiktaş'ı sevmenin cesaret işi olduğunu da... ben aslında beşiktaş'tan hayatı öğrendim. bağlılığı, sadakati, saf ve karşılıksız sevgiyi, hayatında yüzyüze hiç gelmediğin futbolcuları kardeşinmiş gibi bağrına basmayı, altyapıdan gelen genç değerlerden biri gol atınca gözlerinden yaşların süzülmesini ve daha nice beşiktaş dışında başka hiçbir yerde hissedemeyeceklerimi hissettim ve yaşadım beşiktaş'la. ve hayatım boyunca beni ben yapan değerlerin bir çoğunu bana kazandıran aşkımla birlikte olacağım için mutluyum, ben öldükten sonra beşiktaş'ın kazanacağı başarıları göremeyeceğim, beşiktaş'ımı yalnız bırakacağım içinse üzgün ve korkmuş...
hayatı boyunca kimseye veya hiçbir şeye bu kadar aşık ve bağlı olmayan bir yazarın 1000. entrysini adadığıdır.
