çocukluk öyle acayip, öyle güzel bi şey ki; sınıftan beğendiğim (hoşlanmak değil, ilkokul ağzıyla 'beğenmek') çocuğu ısrarla benzettiğim çizgi film karakteri olur tsubasa.
halbuki hiç ama hiç alakası yoktu. çocuk sessiz mi sessiz, sakin mi sakin, değil futbol oynamak; bahçeye bile çıkmayan bi tipti.
gel gör ki ben yine de tsubasa'ya benzetirdim işte. çocukluk. saflık. güzeldi.
