ilkokul yıllarındayken anneler altın günü için toplaşır. bizde yan odada gün yemeklerinden yiyoruz. şerefsizlik diz boyu tabi. ev telefonundan itfaiyeci aranır ve şöyle bir diyalog gelişir:
kek: alo itfaiye: itfaiye, buyrun kek: havanı yesinler itfaiye: anlayamadım? kek: benim babamın da kırmızı şapkası var diyorum itfaiye: benim babamın kırmızı * var * kek:^+&+^:s
korku içinde telefon kapatılır ve olay yerinden uzaklaşılır. sofra bezi boğaza kadar çekilip uslu uslu oturulur... anam. ürperdim lan.
