baya baya dram lan bu... dünyaya geliyoruz bize sorulmadan. yerimize imza atılıyor gibi sanki. sonra birileri hesap soruyor bizlere. hayatımıza birileri giriyor. onlar da hiçbir şey sormadan giriyor... sonra yine bize sormadan çıkıp gidiyorlar sessizce. bak şimdi fark ettim. öylesine yalnızız ki. bir söz vardı: ''ne kadar iyi biri olursanız olun cenazenize gelecek kişi sayısı o anki hava durumuna bağlıdır'' gibi.. dokunamıyoruz hayata. oğuz atay'ın dediği gibi: ne zaman hayata tutunmaya çalışsak hep mahrem yerleri geldi elimize. elimize veriyorlar bir şeyleri. sorgulamadan kabul ediyoruz ya da sorgulamaya zaman kalmadan. acele yaşıyoruz. fast-food aşklar ve beslenmeler. bir şeylerle uğraşırken bakıyoruz gemi çoktan yol almış. son durağa doğru gelmişiz... hem de sevdiklerimize aynı ray boyunca ama ayrı vagonlarda...
