birkaç kırık sandalye ve rolünü beceremeyen bir kukla sahnede,
keşke hiç almasaydın o bileti, keşke hiç tanımasaydın beni.
kusurumu günahımı bağışla şimdilik, bu kuklanın gözyaşı akmasın nedensiz.
gel attıkları köşede saçlarını okşa, tahtadan ellerini göğsüne bastır.
bir isteği var bu kuklanın gitmeden son kez olsun sarılıp onunla beraber ağla,
doya doya, kana kana, elinle yanağını bastıra bastıra ağla...
