bu haftada, mükemmel performansıyla beni benden alıp, duvarlara çarptırtmaya devam eden şaheser.*
mecnun'un depresyon hırkasıyla beraber doğuşun damar parçası* eşliğindeki kanepeyle yaptığı hareketler tek kelimeyle yardırmıştır.
erdal abi bu hafta döktürdü yaa laaa. hele ki yavuzun hayalinde kop kop kop. mafettin beni mafettin yaaaa*
mecnun ve ismail abinin artık sahildeki klasik ölümsüzleşen* sahneleriyse yine ayrı bir olaydı. karşılıklı hiç alakasız sohpet edebilen kaç tane mükemmel yaratık vardır kii yaa*
leyla ve mecnun'un dede merkezli aşk sahnelerininden tutunda,eternal sunshine bakım ve onarım merkezi'ne kadar yine yine döktürdüler.
bu nasıl bir zekadır allah'ım yarabbim.
behzat amirimin absüt dünyamıza nasıl dahil olucağıda belli olduğuna göre, günleri saymaya başlıyabilirim artık.
ayrıca;
mecnun'un absürt alaylar karşısındaki tepkiside çook farklı bir hava katıyor. yaa bu ne saçma şey ama yaa diyoo ya hani, ben orda kopuyorum olaydan zaten. üzerimde cem yılmaz'dan daha fazla etkisi var yeminle. zaten gözlerinin renginde boğuluyorum ben bu adamın** durumun saçma olduğunu bildiği halde hemen kabul edip duruma göre şekil alabilmeside ayrı mükemmel yaa.
leylayla birbirlerinin görlerine daldıkları sahnede, bende farketmeden kendisinin gözlerine dalmışım kii. ak sakallı dede uyarmasa mazallah çıkamayabilirdim o renklerin içinden bende**
edit: leyla ile mecnun düşmanları yok olun lütfen. dokunan ne çözemedim arkadaş, bir dizinin bu kadar zeka içermesi mi yoksa bunu dile getirmem mi? beyenmeyen gitsin çabuk geçen zamanlı dizileri izlesin hadi canım hadi.*
