6104.
-
aşk; kelimelerin kifayetiydi,
kifayetsizlikse beyne aitti.
kalbi hiç dizginleyemeyen mantık,
kendisini zorlamalıydı artık.
akıl biliyordu imkansızlığı,
kalpse koşuyordu umuda doğru.
"akıllan ey gönül" diyordu akıl,
kalp cevaplıyordu: "insaf ey akıl".
beyin hiç bu kadar yorulmamıştı.
kalpse hiç bu kadar direnmemişti.
aslında ikisi de farkındaydı,
aşk; karşı koyulduğu kadar aşktı.
