ilk telefonumdur efendim. aylardan aralık bir soğuk kış gecesi her fakir gibi belediye otobüsünde okula giderken, ergenliğin verdiği beyni bir karış havada sendromundan müstarip olan bendeniz bu güzelim teknoloji harikası telefonumu otobüste düşürmemle mütevellit o kadar aramama rağmen bulamamışımdır. her sene kaybettiğim gün gelince kendisi adına yaptırdığım anıt mezarın başına gidip önce bir dakika saygı duruşu yapıyorum. bulupta cebine indirene ise her gün bela okuyorum.
