brezilyalı gibi davranmayan adam. takım otobüsünde arkadaşları birbirleriyle şakalaşırken, biri müzik dinlerken, biri psp ile oyun oynarken bu futbolcu dostoyevski okuyan bir adam.
birileri büyük maç atmosferi altında ezilip 10 yaşındaki çocuk gibi hareketlerde bulunurken, alex hiçbir zaman olgunluğundan ve centilmenliğinden ödün vermeyen bir adam.
birileri mağlup olduğu maçtan sonra hakemden girip, teknik direktörden çıkarken, alex 'tüm suç bizde, kötü oynadık ve kaybettik' diyen bir adam.
birileri anelka'lara, kezman'lara, güiza'lara paraları akıtırken, alex 'türkiye'nin en teknik futbolcusu semih' diyen ve bunda da haklı çıkan bir adam.
birileri kelepçeli fanteziler peşinde koşarken, o bar senin bu bar benim dolaşırken, alex gözlüğünü takıp eşi ve çocuklarıyla mazbut ama gururlu bir hayat yaşayan adam.
birileri 1 maç oynatılmayınca küsüp tüm sezonu heba ederken, alex 33 yaşında olmasına rağmen daha çok çalışıp yine takımının maestrosu olmaya devam eden bir adam.
maç sıkıştığı anda heyecanına yenik düşüp saçma hareketlerde bulunanların sırtına vurarak onlara güven veren ve bir maç nasıl çevrilir bunun dersini veren bir adam.
türk futbol tarihine geçen ve rakiplerin de saygısını kazanan bir adam. rakiplerin bu kadar çok canını yakmasına rağmen hala daha nefret edilmeyen sadece korkulan ve 'keşke bizde oynasaydı' denilen bir adam.
istatistiklerine hiç değinmedim bile. çünkü attığı gol ve yaptığı asistler buz dağının görünen yüzü sadece. yukarda yazdıklarımın doğal bir sonucu.
2 yıl daha bizimle ol, ülkene gidip futbolu bırak ama yine dön gel alex..
