sen bu dünyadan gittiğinde ben daha çok küçüktüm..zihnimin derinliklerine işleyen birkaç acı hatıra var şimdilerde..
ilk kez din dersine başlamıştık o sene..hoca anlatıyordu "allah'a dua edin, o sizi duyar, dualarını kabul eder" demişti..bunu duyar duymaz içimden "allahım nolur onu iyi-" dememe kalmadı sınıfın kapısı çaldı..ben daha cümlemi tamamlayamamıştım..niye mi? meğer cümlemi senin ölüm haberinle tamamlıcaklarmış...
ölmeden bir gün önce annemden mercimek çorbası istemiştin bir de..annem hemen yapıp götürmüştü hastaneye sen istedin diye..eve geldiğinde ise ağlıyordu...meğer 1 gün önceden haber vermişsin kadına " ben yarın öleceğim biliyorum, canım çok istedi mercimek çorbasını son kez yemek istedim.." ...biliyor musun bizim evde ondan sonra bir daha mercimek çorbasıpişmedi..
ya hepsini geçtim de ben seni çok özledim..özlediğimde de gelmiyosun ki, ölüm işte..böyle sessiz sessiz ağlamak kalıyor anca..
