tam anlamıyla bireyciliğin dibine vurmuş bir gençliktir.
onlara göre yaşam; kendileri ve kendileriyle ilişiği olan insanlar ve olaylar silsilesinden ibarettir. hayata ne kadar dar bir pencereden baktığının farkında olmayan, sorup, sorgulamadan yaşayan, egoistçe bir yaşam felsefeleri vardır. işin kötüsü; sokakta, evde, okulda kantinde vs. kımıl kımıldırlar ve kendileri gibi kalabalık, sorumsuz bir gençliği de peşlerinden getireceklerdir, yetiştirdikleri çocuklarıyla... çoğunlukla evdeki anne-baba neyse, çocuğu da o oluyor. ailenin birey üzerindeki etkisi yadsınamaz.
hayatın anlamının sevgilisiyle sabahtan, öbür sabaha kadar mütemadiyen beş bin, on bin smsi harcayınca çıktığını sanan, iki haber izlemeyip, iki satır gazete bile okumayan -bırak okumayı gazeteye 25 kuruşunu bile bağışlamaz, bağışlasa da kesin kupon falan biriktiriyordur-, yanındaki duyarlı arkadaşlarına "vatanı siz mi kurtaracaksınız" diye veryansında bulunan (çünkü ona göre bu konular boştur, gereksizdir akabinde oflamaya poflamaya başlayacaktır), bana dokunmayan yılan bin yaşasın mantığı çerçevesinde, yaşadığı ülkenin gelişen olaylarının onu hiç ilgilendirmediği bir biçimde, umarsızca yaşamına devam eden, mütefekkir bir kişilikten yoksun, afakî bir gençlik vardır ve onu müteakıben aynı gençliğe doğru sürükleniyoruz. işin kötüsü çok kalabalıklar.
"bugün dünyada, ülkede neler olmuş?" merakı yerine; "bugün dünya(M)da neler oldu?" hevesi içinde bir gençlik... hem de mütemadiyen.
