epeydir elimde bulunan fakat okumak için kar yağmasını beklediğim * baş kahramanı ka, baş konusu kar ve olayın geçtiği kars şehriyle ka kar kars üçlemesi yapılmış kitaptır. benim kar'a olan hayranlığımdan mıdır bilinmez ilk bölümlerde kar'ı bize iliğimize kadar işleten orhan pamuğun karamsar bir havayla aktardığı cümleler, sahnelerin loş kırmızı bir sokak lambasının altında doğallıyla yaşanıyomuş hissi yarattı. daha sonra olay örgüsü anlatılarak ka'ya gelen ilhamları okuduk. şöyle bişeyden de işkillenmedim değil. hikayenin gerçekliğinden bahsediliyor zaten adam tanınmamış bir şair şiirlerinin güzel olmaması sebebiyle sonda defterin kaybolduğu yalanını bize yutturmaya çalışıldı mı acaba diye düşünmedim değil. çünkü gelen ilhamın güzelliğindn duyguların saflığından öyle güzel bahsedilmiş ki nası şiir olursa olsun beğenmeyecektik. ama kar şiirini merak etmedim de değil. öyle ki dün arkadaşımın facebook'a karı severim ama donsuz olcak esprisiyle iki gündür hayatı sorgulyıp niçe okuyorum şaka yapıyorsam kartopu olayım.
kar sessizlik, dinginlik, içine sevinç ve telaş dolması insanlar sanki görmüyormuş gibi onlara kar'ı anlatma çabası bu yaşıma kadar hep yaşadığım duygular. acaba diyodum küçükken çocuk olduğum için mi böyle oluyo bana artık çocukluğumda kalmadı.
romana dönücek olursak klasik orhan pamuk romanlarında olduğu gibi kitabın ortalarında başlayıp ilerlemek bilmeyen uzatıldıkça uzatılan sıkıcı ilgi çekmeyen cümleler bu kitapta da beni yordu. pişman mıyım? asla. yine olsa yine yaparım.
