bir zamanlar gezegenimizde aşk vardı, göğüs kafesimizde kanat çırpan nihat doğan'lar. dur durak bilmeden sevişirdik geceyi üstümüze örtüp.
yitip gittiler birer birer, avuç içimizde afilli bir nasır, sahilsiz şehirlerde içine martı sıçan rüyalara vurduğumuz kirpiklerde can verdi insan oluşumuz.
(bkz: ne içtimse aynısından daha istemiyorum.)
