insanlar nasıl sıkılmadan izlerler bunu, bi türlü anlamam. yıllardır aynı formatta ilerleyen program.
programın başında varsa o haftaki feysbuk ünlüleri sahneye çıkartılır. beyaz iş başındadır, bu feysbuk ünlülerinden bi güzel kendi çapında dalgasını geçer. ondan sonra herkesin beklediği asıl show başlar. şöyle ki, konuklar gelir. ki bu konuklar genellikle o hafta vizyona giren sinemaların oyuncularıdır. oyuncusu demiyorum dikkat edin. beyaz konuk tasarrufu yapmak amacıyla tüm sinema ekibini bir çağırır programa. yani programa ünlü olan da çıkar, olmayanda.
yakında çekilen sinemanın sesçisini, ışıkçısını da çağırırsa hiç şaşırmam. evet şimdi de eyvah eyvah 2 filminin ışık şefini çağırıyoruz. alkışşşş. yeahhh. neyse, konudan uzaklaşmayalım. program başlar, koltukları hıncahınç dolduran sinema ekibinin arasına önceden planlı olarakta bir şarkıcı yerleştirilmiştir ki bu şarkıcı sohbetin tıkandığı yerde geceyi kurtarsın. şarkıcı çıkar, geceyi kendi imkanlarınca kurtarmaya çabalar, sonra tak reklam. sonra show yine ekranlarda kaldığı yerden tam hız devam etmekte. beyaz yine sinema ekibine kendi süper sonik tarzıyla sorularını sorar, esprilerini patlatır. espri diyorum; ama ne espri? duyanı iki dakika kendine getirtmez, afallatır. tam kendine geldin sanırsın bi espri daha. sonra sohbet tıkanır, şarkıcı devreye sokulur hemen. bu sırada hemen reklam girilir. reklam dönüşünde gelen şarkıcıya da türlü türlü espriler, şakalar yapılarak kariyerinin en zor günlerinden biri yaşatılır. bu döngü programın bitiş saatine kadar devam eder. sonra bi şarkı ve kapanış.
