cocuklugumun gectigi ancak o döneme göre epey degismis sehir. on yilin ardindan kürkcü dükkani misali döndügümde kendimi bi türlü ait hissedemedigim ve muhtemelen yine uzaklasacagim sehir. carsi kisminin insanlarina dar geldigi sehir. yoksa doktorlar caddesinde, esparktaki bu insan kalabaliginin baska bi aciklamasi olamaz. hayir o köprü insan selinden cökecek bi gün. bi pazar sabahi bunca insan ne yapiyor, nereye yürüyor sorusunu akla getirir.
ayrica heykel cöplügüne döndürmüsler. o kadar heykel arasindan atatürk heykelini secmek mümkün degil, dikkatlice bakmaniz gerek
ancak kentpark, sazova gibi kosulabilecek, temiz havaya doyabileceginiz, ic ferahlatan mekanlar yapilmasi sahane olmus.
avrupa kentlerine nasil benzettiklerini ise hic anlamiyorum. bi kanal ve tramvayla olcak bisey degil. bi milano'ya baktigimizda porsuk navigli'den cok daha temizdir. ancak navigli'nin iki yanina baktiginizdaki o tarihi dokuyu, yüzyillardir nefes alan binalari göremezsiniz burda. sadece apartmanlar...
ha bir de bu basi bos dolasan küpeli köpekleri yok mu?? offf..
kücük olmasina ragmen yine de sevimli bir cehresi olan, aileyi/cocuklugumu hatirlatan, dönüp siginabilecegim bir yuva bir süreligine.
