rahmetliyi solcu olmasına rağmen severdim, ta ki merve kavakçı meclis'e geldiğinde "burası devlete meydan okuma yeri değildir bu kadına haddini bildirin" diyerek içindeki faşizm tutkusunu kustuğu güne kadar. o gün nefretimi kazandı benim. bir kadının örtüsüne saygı duyamayacak kadar despot bir anlayışa sahip olduğunu bilmiyordum. erbakan ve çiller'in elinden askerin hükümeti elıp kendisine vermesine de bir rest çekemedi, sivillerin meseleyi halledebileceğini, askerin bu işe karışmaması gerektiğini bir türlü söyleyemedi. aldı hükümeti zorbalardan, oturdu koltuğa, kafasına atsaydılar o yazar kasayı o kadar hakaret mesajı taşımazdı. hakaret mi dedim, resmen vatandaşın küfürüydü o. ecevit ilkesizdi malesef. yazık ki giderken mahvetti kendisini. tarafımdan hep böyle bilinecektir.
