küçük bir çocuk hayal et. ilk defa gelmiş istanbul'a. bu kadar kalabalığı ilk defa bir arada görüyor. bir sürü farklı insan, kitapçılardan yükselen müzik sesleri.. istiklal'e paralel olan arka sokaklarda yürürken korkuyor çocuk, abisinin elini daha bir sıkı tutuyor. korksa da hayran oluyor bu sanat kokan caddeye.
aradan yıllar geçiyor bir dahaki gidişinde. ortam değişmiş evet, eskisi gibi değil. fakat hala her yerde sanat var. caddedeki binalarda, sokak çalgıcılarında, tramvayında.. bu sefer istiklal çocukta sadece güzellik duyguları uyandırmıyor, ona sonsuz özgürlüğü verdiği için minnet de duyuyor bu caddeye.
istanbul'un ne olduğunu, insanların neden ona bu kadar bağımlı yaşadıklarını istiklal'de gezerken anlarsınız. çünkü istanbul aşk'tır ve istiklal caddesi istanbul'a duyulan aşkın en büyük sebebidir..
