Yine imbat esmekte başımda bu akşam!
Bu gönül zindanı boğar gizliden gizli.
Bir gözümde sıla, bir gözümde sevdam;
Öyle doğmalı güneş ki bir tacı ebedi gibi,
Şimdi tam vakti!
Ve bir sırrı mukaddes misali bezenmiş gökler.
Tahtına kurulmuş gülümserken ay,
Gecelerin prensi;
Yeter dünyanın azameti,
Kayan yıldızlara benzer;
Rüzgar getirir izmir’in kokusunu,
Çınlar dalgalarının sesi.
Sen ki, kendi ellerinle bıraktın orda beni.
Mavi-yeşil sihrinde kaybolup yitti gönül.
Sen ki, yine orada terk edip gittin bizi;
Ne şimdi gözümde eski izmir,
Ne güneşi, aynı değil.
Seni nerde arasam, neyle avunsam?
Yakıp gittiğin ateşle geçecek ömrüm.
Hasretle rüyalarda bir an sana kavuşsam,
Nice mihraplar yıktın içimde ah
Nerde eski gülüşüm? ..
Öznur Karayumak
canımdan cok sevdıgım kardesım geldı aklıma, ona ithaf ediyorum.
