ekranlarda gülümserdi hep... cıvıl cıvıl, neşeli bir tipi vardı. üzgün halini düşünemez, gözümüzün önüne getiremezdik.
ölüm de her an insanın başındaymış, bir kere daha örneğini gördük. her an ölme ihtimali varmış insanın. şu an bu klavyeyi elinden bırakıp kendini bıçaklayabilirsin, pencereden atlayabilirsin vs. ya da ben bu entry'yi tamamlayamadan bir deprem olur, herkes ölebilir.
konumuza dönecek olursak, üzüldüm gerçekten. hayatdolu görünümlü bir insanın da ölebileceği gerçeğini görmek üzücü gerçekten... allah rahmet eylesin demekten başka bir şey gelmez elden.
son olarak, bir hayatın sona ermesi üzerinden bile prim yapabilen facebook ergenleri, lafım size! şimdiden sayfa oluşturmuşsunuz, ne diyeyim ben size.
