hava keskin bir kömür kokusuyla dolar,
kapanırdı daha gün batmadan kapılar.
bu afyon ruhu gibi baygın mahalleden,
hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın sen!
hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
gözlerin , dişlerin ve akpak gerdanınla
ne güzel komşumuzdun sen fahriye abla
önce upuzun sonra kesik saçın vardı
tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı
içini gıcıklardı bütün erkeklerin
altın bileziklerle dolu bileklerin
açılırdı rüzgarda kısa eteklerin
açık saçık şarkılar söylerdin en fazla
ne çapkın komşumuzdun sen fahriye abla
