eski. adı üstünde işte ya, eski sevgili. tamam, çok sevdim; belki hala geceleri başımı yastığa koyduğumda aklıma geliyor. onu özleyip, ağlıyorum. fakat o, yok. yok işte. bitti. şu an başka birisiyle birlikte belki de. hatta belki demeye lüzum yok, öyledir de. ne yani, tüm zaman boyunca seninle ayrıldığı günün yasını mı tutması gerekiyordu? peki ya ben, ben neden onun yasını tutmalıyım ki? bitti, sonuçta. hayat sırf bu yüzden değişmemezlik yapmıyor değil mi? günler geçiyor, yıllar hatta. o kendine, sevmek için engeller koymuyorken, ben neden onun yasını tutup da sevmek için kendimi engelleyeyim ki? değil mi ama? evet.
