mutluluk değil hayat, bu gelip geçici bir his. aşk değil hayat, bu kadar kişisel değil. umut değil hayat, hayallere bu kadar töleranslı değil. üzülmek değil hayat, seninle bu kadar ilgili değil. unutmak değil hayat, bu kadar acımasız değil...
ne peki hayat?
sonlandırılması göt isteyen bi içimlik sigaram. onun oluşumuna ben karar vermedim, bitişinde de söz sahibi değilim. belki de o yalnızca var olmak için beni seçti, ben onun vücut bulmasında gereken bir metaydım, piyondum. beni yöneten bir kumanda merkezi gibi, ne isterse onu yapıyorum. ama acı çeken, canı yanan sorunlarla kafası yorulan o değil, zor zamanında yanında olmaz çünkü o patrondur. bununla birlikte her zaman pastanın büyük dilimini, mutluluğun özünü o alır, yaşanması haz veren anlarda her zaman ön plandadır bizse onun bu bencilliğinin farkına varmadan ona methiyeler düzmeye devam ederiz bu sarhoş zamanlarda.
"hayat ne kadar güzel, kıymetini bilmiyoruz, bize bu güzellikleri bahşettiği için ona minnettarız" falan fıstık. evet bu kadar aptalız işte insan olarak, nasıl bir saçmalığın içinde olduğumuzu, ne bok yediğimizi bilmiyoruz. sadece anı yaşayıp onu böbürlendirmeyi biliyoruz.
zamanın boynuna ilmek attım bir kere; o nereye giderse, ben oraya. yaşlanıp ölüvermekmiş sonu, bilemedim acizliğimi bildiğim kadar. ölümümden sonrası görüş alanımda değil ya, çal sen çengi; gelsin hele bahar...
