bugün

süleyman seba

80'li yıllarda açtık dünyaya gözümüzü.. Gördüğüm ilk renkler siyah beyazdı ve sonrasında başka renkleri zaten görmedi gözümüz. Ailemde ki tek, sınıftaki 2-3 Beşiktaş'lıdan biri olarak büyüdüm. Doğduğum yıllarda Seba başkandı ve takım ligin tozunu atıyordu. Anlamazdık futboldan o yıllar malum miniciğiz daha.. Ne vakit trt'de Beşiktaş kelimesi geçse kulak kabartır bakardım ve hep bu amcayı görürdüm. Sanki Beşiktaş oydu benim için. Çok hediyeler gelmişti Gs'li Fb'li olmam için ama artık çok geçti. Hani insanın kanına işlemiş derler ya; tam olarak öyle olmuştu.
Sonra okulda, mahallede oynanan maçlara sıra geldi. Herkes tuttuğu takımın futbolcusuyla özdeşleştirirdi kendini. Rıdvan, Tanju vs tabi bizde Metin Feyyaz olurduk. Beşiktaş'lı çocuklarda bişeylerin farklı olduğunu o yıllarda görmeye başlamıştım. Sayımız az, meşin topumuz yok,ama hırsımız vardı. Topu olan çocuklar maçlara almayınca kola kutularıyla oynamaya başlamıştık.Hepimizin arzusu tuttuğu takımda oynamaktı bir gün. Olmadı orası ayrı.
Aradan yıllar geçti büyüdük ve bir gün Bilgili'nin paralı itlerinin ''Ahmet Dursun Seba'' gitsin pankartını ve;
''15 sene oldu, içimize doldu, yeter artık Seba, Artık istifa'' sloganlarını duymuştum.
Birileri çocukluğumdan beri gördüğüm amcayı evinden kovuyordu sanki.. Kötü şeyler olacağı belliydi. Hayatını ezbere bildiğim o bıyıklı amca gitti. Yerine gelen ciğersizler de senelerce bizi kanser etti.
O gün giden sadece Bıyıklı Amca değilmiş ve biz bunu geç anladık. Bizim çocukluğumuz da gitmişti o amcayla. Endüstri denen batağa batmıştık.Parası ve yakışıklılığıyla(!) övünenlerin insafına kalmıştık.
Hep bir gün gelir, yine kulübüne sahip çıkar diye bekledim durdum. Ne de olsa o BEŞiKTAŞ'tı benim için.. Gelmedi, gelemedi, yorgundu,hastaydı..

Derken o acı haber geldi ''Babamızı kaybettik''. Babamız diyorum çünkü bizden başka evladı, Beşiktaş'dan başka aşkı olmamıştı onun. Ailemizin büyüğüydü ve hepimizde emeği vardı. Haberinin geldiği günden beri gözlerim dolu(şuan bile) öyle boş boş bakınıyorum. Zira ölen sadece Babamız değil, bizim çocukluğumuzdu.. Öndeyken çok maç kaybettik ama böyle bir golü kimseden yememiştik!

''Beşiktaş'ımı üzmesinler'' demiştin baba; Merak etme biz son kez üzülüyoruz!
''Kimsenin adamı olmayın'' demiştin baba; Kimsenin adamı olmadık olmayacağız!

Birazdan seni ve çocukluğumuzu toprağa vereceğiz.Yine dünyada bir eksik,cennette bir fazla olacağız. Diğer abilere de selam söyle bizden. Şimdi bizden helallik isteyecekler de; biz senin hakkını nasıl öderiz acaba ? Unutmadan baba; Artık ailede 4 Beşiktaş'lıyız ve hepside ellerinden öper.

Mekanın Cennet Olsun.