Bazıları vardır hayatınıza yön verir, ders alırsınız. (bkz: iyi ki varsınız hocam) bazıları vardır öğrencisini taciz eder. Her şeyden önce insan olmak lazım sözlük. Önemli olan ne yaptığımız değil neyi iyi yaptığımızdır. Kutsallık işini iyi yapmakta.
maaşıyla tatiliyle herkesin gözüne batandır. fakat evde sınav kağıdı okurken, ödev inceler yıllık plan yaparken, çocuklara nasıl biraz daha fazla yararlı olurum diye ''fazla mesai'' yaparken kimsenin sallamadığıdır. sosyal etkinlikler,klüpler,rehberlik işleri gibi şeyleri de eve taşır fakat gören olmaz. oh ne güzel haftada 30 saate o maaş der herkes. 30 saat ders nasıl geçiyor kaç öğrenci öğreniyor diye beyni 40'a bölerken aynı hesabı yapmaz ama bunu diyen insanlar. kış günü çamurlu yollarda bir köy okuluna yürürken ya da zorunlu hizmeti bitecek diye doğunun ücra yerlerinde o maaş için ve ülkesi için gençliğinin en güzel yıllarını feda ederken de kimsenin umrunda olmaz.
bu gün öğrencilerime karnelerini verdim.hepsi taktir aldı. mutluyum elbette. düşünüyorum. iyi bir insan yetiştirmek,için sevgi dolu, yardımsever bir insan. çocuklarımın gözlerinde bu iyi insanı yakaladığımda dünyanın en mutlu insanı oluyorum.
sabah 5te duşa kalkan özel okul öğretmenlerini canindan bezdiren meslektir.
inanır mısın hocam ben de bugün 5 te uyandim duş almak için. 8.30da da dersim var. dili, kültürü, hazırbulunuşluğu benden çok farkli olan bir köye eğitim-öğretime gideceğim birazdan. dışarda yarım metreye yakın buzlaşmış kar var. havanın derecesini sen düşün. evet devletin öğretmeniyim, yan gelip yatıyorum. evet.
edit: devlet çok güzel gelsene
ha unutmadan; şükür ki sen ben duş alabiliyormuşuz. bu ülkede musluğundan su akmadığı için öyle kafasina estiğinde duş alamayan kaç köy/mezra öğretmeni var bilir misin?
insanlar birşeyleri kıskanmakta birşeyleri sürekli eleştirmekte sınır tanımıyorlar. Ulan o tatil yapıyor dediğiniz insanlar eğitmeye çalışıyor tabi öğretmen yeterliliği konusu gibi bir gerçek var fakat şu an ona değinmeyeceğim biz yeterli öğretmenleri baz alalım o öğretmenler sayesinde bu ülkede avukat mühendis öğretmen bilmem ne yetişiyor insanlar hala onları ezmek aşağılamak kötülemek için ellerinden geleni yapıyorlar ne güzel.
"öğretmenler çok tatil yapıyo yea" diyenin ağzına kürekle vurmaya karar verdim bundan sonra. bütün öğretmenler devlet okulunda çalışıyor sanki. bugün sabah beşte kalktım sırf duş alabilmek için. beş nedir ya, bak sabah beş diyorum. neden, çünkü okuldaki toplantı sekiz buçukta bitmiş. eve gelmişim dokuz buçukta. yemek bile yemeden yorgunluktan bayılıp kalmışım. istisna değil bu. hep böyle. sadece bu hafta sınav haftasıydı. iki gün boyunca gece ikiye kadar soru yazdım, sınav hazırladım. cumartesi dahi dokuz beş ders var. dört buçukta dersler bitiyor etütler başlıyor. altı buçuğa kadar yine ders anlatıyorsun. şökler var mesela. sen şök nedir bilir misin? üç saatten az sürmeyen bir şey. sen özel okulun aktiviteleri nedir bilir misin? her hafta sonu. pazar günü de aynı insanlar. reklam olsun diye sürekli yok tören, yok turnuva, yok o yok bu. günlerce önceden hazırlanmaya başlanan ve hiç bitmeyen şeyler. yemin ederim tatili geçtim manikür yapmak istiyorum sadece. tek özlemim şu an bu. on beş tatil yaklaşıyor diyenlere on ikinci sınıfların kampını hatırlatıyor ve tatil diyenlere come on diyorum.
Öğretmenin bir günlük çalışması, diğer mesleklerin 2 belki de 3 günlük çalışmasına eşittir. Çünkü annesinin babasının başımdan gitsin de nereye giderse gitsin mantığı ile başından attığı çocuklara öğretmen okulda sabreder. Sinirleri yıpranır.
kürtlük ile çok yakın bir kavramdır. her Kürt pkklı değildir ama pkklı olmayanı nadiren görülür ya, kesinlikle insanî erdemlerini yitirmemiş öğretmenler vardır ama aramızdan çok şanslı olanlar ömürleri boyunca 1-2 tanesine rastlarlar. uslu bir çocuk olunca şirinleri görme ihtimali, uslu bir çocuk olunca insan diyebileceğiniz bir öğretmene denk gelme ihtimalinizden daha yüksektir.
5. sınıfa kadar beni eğitmekle mükellef memur hayatımı öyle bir kaydırdı ki... yaşadığımız şehrin yerlisi değildik. küçük de bir şehir. dolayısıyla herkes herkesi, yani öğretmen çoğu öğrencinin velisini tanıyordu. akşam okey attığı adamların çocuklarına öğretmenlik etmek keyifliydi kendisi için sanırım. derslerim her daim iyiydi. ama o çok sevdiğim öğretmenimin gözünde hiçbir zaman okeydeki eşinin oğulları kızları kadar değerli olamadım. derslerim iyi de olsa orta okulda çalışkan sınıfa gidemedim. onlar gitti.
evet o çocuklar bir bok olamadılar. öğretmenin yan masasında okey atıyorlar şimdi. erkek olmayanlar zaten çoktan üçüncüyü doğurmuştur. ama ben de bir bok olamadım. lise ve sonrası benim hatalarımdan ibaret de olsa insanın karakterini şekillendiren o yıllarım bir namussuzun çıkar ilişkisine kurban gitti.
şimdi neyin gününü kutlayayım ki ben? tekel bayii açan sınıf arkadaşlarım kutlasınlar.
ekşi sözlükte denk geldiğim harika bir hikayedir. beni çok etkileyen bu hikayeyi sizinle de paylaşmak istedim.
sene 1994, ilkokul üçüncü sınıftayım, ikinci sınıfı okumadan atlatmışlardı.
fevzi hocam vardı, ölene kadar unutmayacağım kendisini. çok fakirdik. polatlı'nın kırsalından göçmüş, tek geliri asgari ücretli işçi maaşı olan bir aileydik. hatta iyi hatırlıyorum, babamın aldığı maaş 800 bin lira ise bunun 600 bin lirası kiraya gidiyordu. bugüne kıyasla ayda 200 liraya geçinmeye çalışan bir aileydik. kardeşim 1 yaşında, onun masrafı vardı. benim çok az da olsa okul masrafım ve akşam doyması gereken 4 kişi vardı. cornetto'nun altın değerinde olduğu yıllardı. babam baktı olmuyor, köye geri göçmeyi düşünüyordu ciddi ciddi. öğretmenim beni çok sevdiği için konuşmaya gitti, yanında ben vardım.
babam: hocam, durumumuz çok zor, kızım yeni doğdu, onun masrafı derken yetiştiremiyorum ay sonunu. benim için köye geri dönmekten başka bir çare kalmadı.
fevzi hocam, bunu duyduğu anda ceketini çıkarttı. işaret parmağına asıp babama gösterdi, ve dedi ki:
"bak kardeşim, ben gerekirse bu ceketi satar, bu çocuğu okuturum. hiçbir yere gitmiyorsunuz, sadece emeğine emek katıp oğlunu okut!"
babam, fevzi hocamın bu sözünden öyle utandı ki, beyaz yüzü kıpkırmızı oldu. hocaya teşekkür edip elini sıktı, yolda hiç konuşmadık, ama ben öyle sevinmiştim ki. geri dönmeyecektik ve ben okumaya devam edecektim bir şekilde.
benim kaderimi bir öğretmen değiştirdi. fevzi hocam olmasaydı bugün köyde koyun güden, tarla ekip biçen bir çoban olacaktım. kız kardeşim muhtemelen evlendirilmişti bile.
kaderimizi çizen, bize yön veren bütün öğretmenlerin öğretmenler günü kutlu olsun. bilin ki, sizi benliğimizde taşıyoruz bir ömür boyu.
zor hele de meslek lisesi öğrencilerine felsefe anlatıyorsanız. anlamasına anlıyorlar ama ben anlayabilecekleri kadar basitleştircem diye canım çıkıyor.
devlet deraneleri kapatıp haftasonu takviye kursları açtı ya bilemediki sevgili memuru bu işi beceremeyecek..kardeşimin ingilizce hocası geçen hafta derse girmemiş..sebebi beyefendinin canı istemiyormuş...lan dürzü devletten sen bunun parasını alıp yiyorsun ama..bende gittim şikayet ettim oh iyi oldu..
adayı olduğum meslektir efendim. kutsaldır evet. hakkı ile yapanlar vardır ve iyiki öğrencilik hayatımda bana denk gelmisler. bu sayede öğretmeyi sevdim. kendime amac edindim. bir kac sene sonra mezun olup atandığımda bende bana yol gösteren öğretmenlerim gibi kendi öğrencilerime yol göstereceğim.
Bilmeyenlerim bol keseden atıp tuttuğu kutsal mesleğim.bir iki tane kötü örnek gösterip genelleme yapmayın.her meslekte iyi de kötü de var.o noktada vicdan devreye girer.insanlara ışık olmak,yol göstermek güzel bir şey.
Kendisine hakaret eden kişilerin aslında o kişinin bulunduğu konuma gelmesini sağlayan, gece evden kaçan öğrencisini bulmak için köyde aramaya katılan ve hala tatili insanların gözüne batan bir meslektir.
Akşam saat 10'da hangi memur kapısını çalan kişinin işini yapar? Cevao veriyorum Öğretmen...
