Ölüm eğer yokolmaksa canlı olmak çok basit bir fenomen olmaz mı? Bilinç beyin aktivitesine bağlı olmakla birlikte ondan bağımsız birşey. Evrensel bir bilincin atomik temsilcisi olabilecek insanoğlunun basit bir fizik kanunu entropiye boyun eğip sonsuza dek yokolduğunı düşünmek basite kaçmak değil mi? Ölüm yoksa bilincin bedenle bütünleşik fiziki alemin zaman zindanından sıyrılıp bambaşka bir uzay mekan ve veya zaman üçgeninde varolması olamaz mı?
sevdiğinin başına geldiğine şahit olanı uzun süreli bir şoka sokabilecek tecrübe. değiştirir, katılaştırır, olgunlaştırır, şaşırtır, ağlatır, üzer sevdiğinin uzaklara gittiğine tanık olanı.
kendi kendinize " aslında kafasını dinlemek için uzun bir yolculuğa çıktı, dünyayı dolaşıyor " diye kendinize, her mezara gidişte yıkılan, yalanlar söylersiniz.
Bir görevli gasilhanede yapılanları anlattı.hani biz de mi bunlara maruz kalacağız demekten insan kendini alamıyor.öğrenmek isteyenler (bkz: gasilhane)başlığı altında okuyabilir.cem yılmaz'ın uçak düşme sahnesini anlattğı 'biz de mi?' sorusunu akla getirir.evet biz de.
Çok güzel bir türkünün dizelerinde harika bir şekilde anlatılmıştır. Azrail'in gelir kendi, ne AĞA der ne efendi. Sayılı günler tükendi,yolun sonu görünüyor.
Kıyamet günü ölüm öldürülecektir. Ölüm beyaz bir koç şeklinde getirilip cennet ve cehennemin ortasında durdurulur.
Sonra insanların gözü önünde boğazlanır. Eğer ölüm öldürülmeseydi cennetlikler sevinçten, cehennemlikler kederden ölürdü.
ölüm bu neylersin herkesin başında
uyudun uyanamadın olacak
kim bilir nerede kaç yaşında
bir namazlık saltanatın kalacak
taht misali o musalla taşında .
her seferinde aynısını diyorum, ne kadar zormuş lan...
akraban ölüyor zor, ananen ölüyor zor, deden ölüyor zor, baban ölüyor zor, hepsi birbirinden zor...
esasında ölen için kolay, onda bir sorun yok, ama geride kalan?
her seferinde eşine, kardeşine, annene bakıp, başımız sağolsun demek, 1 yıl içerisinde mezarlığa gitmeyi huy edinen 3 yaşındaki kızına insanların neden ağladığını anlatmaya çalışmak, helak olan anneyi - kardeşi teselli edeyim derken tek göz yaşı dökememek, eşinin yanında fenalaşmasını izleyerek bu da geçecek, kendini topla, metin ol, demek...
dün geceden beri ısrarla karşıma çıkmasının bir tesadüf olmadığına inanıyorum. hem ben zaten tesadüflere inanmıyorum.
kafaya çok takınca devrelerin yanıyor.
ölümü çok düşününce aklıma hep mustafa hakkında her şey'deki mustafa'nın anası geliyor. diyor ki;
aklımı kaçırmamak için aklımı çıkarıp attım.
benimki de o misal galiba.
