her son yeni bir başlangıçsa, vardır elbet ölümden sonrası da dediğim; inancım gereği korkmadığım, bana göre sadece dünya üstündeki hayatımızın sonu olan eylem...
şu anda sözlüğe bakınca, insanların ne kadar da boş şeylerle uğraştığını anımsatandır, fark ettirendir ölüm.
herhangi bir temenninin hiçbir mana etmediği şeydir.
Kimse gideni getiremez.
Düşündürendir. Her şeyin bir sonu olduğunu...
en yakışıklı, en güzel, en muhteşem insanı hatta en faşist, en iğrenç insanı bile olsanız şu dünyanın; yine de düşündürendir. Her şeyin bir sonu olduğunu...
aslında her an gerçekleşebilecek olay ama sürekli unutulan bilinçaltının derinliklerine atılan kimilerine göre bir yok oluş kimiisine göre yeniden doğuşu simgeleyen ansızın ve acısız olması istenen insanın gerçekleştireceği son fiil, son adım, son bakış, sona doğru durdurulamayan akış..
doğum kadar doğal olan yine de can sıkıcı olan kabul edilmek istenmeyen olamaz olmamalı denen bir şey ölüm.
insanın ölümden korkar gibi görünmesi bir yanılsamadır. insan, aslında yokluktan, yokluğun getireceği sonsuz ayrılıktan özellikle de kendinden sonsuz ayrılmaktan korkar. Ölüm ise, hem ayıran hem birleştirendir. Ayrılmak için ölmek gerekir. Ama buluşmak için de ölmek gerekir. Ölüm gibi ikili bir yapısı olan başka bir durum yoktur. Bu yönüyle ölüm ikili, zıt bir duygu uyandırır insanda. Onu çekici kılan, cazip hale getiren, taçlandıran da budur.
sonrasında hiçbir şey olmayandır, "kurtuldu, belki de daha iyi bir yere gitti." gibi teselliler ne kadar kızarsanız kızın boş laftır. sonrası yoktur, boşluk, hiçliktir. ölen gelmez, gerisinde onu özleyenler bırakır.
iki gün önce onun ambulansa kaldırılışını, o halini gördüğüm anda iliklerime kadar hissettim ölümü ve yakınlığını. henüz 15 yaşındaki bir çocuğa yakıştıramadım ailesini ve bizleri gözü yaşlı bırakmayı. peki onun suçu ne o yeşil gözler ister miydi hasta olmayı hayatının en güzel yıllarını yaşayamamayı ve son yıllarını istediği gibi yaşayamamayı. şimdi baktığım her köşede gözlerimi kapadığım her yerde o yeşil gözleri ve o mezarı hatırlıyorum. kalbimin bir köşesinde her zaman olacaksın güzel gözlü kardeşim cennetten bizleri gördüğünü biliyorum ve seni çok seviyorum.
varılan, gidilen son duraktır. şüphesiz hayatın en gerçek olgusu, değişmeyecek olan şeyi. ve maalesef bir o kadarda en acı olanı.
birisinin öldüğüne, hele hele sevdiğimiz birisi ise, inanmak zordur. kabullenemeyiz bu durumu kolay kolay. isyan bile ederiz hatta. bir insanın öldüğünün anlaşıldığı an, mezarının üstüne ilk toprağın atıldığı anmış. o zamana dek "şaka ulan, dağ gibi adam ölmüş olamaz" diyen içinizdeki ses, bir anda yerini gözyaşlarına bırakıyormuş.
ne helal ederken hakkımı, ne kefene sarılı bedenini gördüğümde, hatta mezara konulduğunda bile hala öldüğüne inanamamıştım çok sevdiğim bir abimin. taa ki o ilk toprak mezarına atılana dek. "ölmüş lan" dedim. ne acıymış, yaşarak öğrendim.
uyuyup,uyanamamaktır bir daha.Cahit Sıtkı'nın da dediği gibi;
Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.
ruhun beden elbisesini çıkartması ve özüne dönmesidir ölüm. bu durum bir bardaktaki suyun deniz dökülmesi gibidir. su bardağı terk etmekle asla yok olmaz. ölüm asla son değildir. hele hele yok olmak hiç değildir.
saklambaç oyununda ebe olan zat-ın bir ölüsü olsa ve her gözünü yumup saydığında diğerleri onu da saklamak zorunda olsa.o da sayım bittikten sonra ölüm-arkam-sağım-solum sobeee dese...
