böyle çok alengirli şeyler söylemeye gerek yok. ölümün insan için tek sonucu vardır. oda diğer hayata başlangıcın miladı olacak olması. sonraki hayata başlangıcın ise iki çeşidi var. birisi azap, diğer ise ferah.
allah bizi feraha erenlerden kılsın. amin.
Var yok arası.tuhaf duygu.Bir hafta önce ziyarete gittiğiniz eniştenizin ölüm haberini almak garip bir duygu.Kuş misali geçip gitti.Herkesin yaşayacağı bir duygu.Olması da bir açıdan güzel.Bu dünyaya tapıp zulmedenlerin hiç ölmeyeceklerini düşüncesi bile korkunç.sevdiklerinlzden ayrılmanız kötü ama kaçınılmaz son.
ölüm ölüm meleği olan azrail in vasıtasıyla ruh hali olarak çıkıp başka bir boyuta yani ahirete geçmektir nasıl yoktan var olduysak dünyaya gelmeden önce bir hiçken ölüm ise başka aleme geçmek ve bize sunulan ceza veya mükafaatı yaşamaktır kimine göre acı kimine göre tatlıyı yaşamak beden olarak bu dünyada olabiliriz fakat ruh olarak ölünce öbür dünyadayız biz aslında iki varlıktan oluşuruz ruh ve beden kötü insana göre ölüm bir eziyet veya dünyaya ayrılma üzüntüsü iken iyi insanlar için beden ve dünya zindanından kurlulup özgürlüğe kavuşmak yani bir kuşun kafesinden ayrılıp uçması ve özgürlüğüne kavuşması gibi.
Bile bile yaşamaktır. Ne kadar erken farkına varılırsa varılsın hata yapmanızı engellemez mantıken bu kavramı hisseden insanların saçma salak hatalar yapmasını engelleyen bir fren görevi görmesi gerekirken kontrolden de çıkarabilir.
Bugün araba ile ışıklarda duruyor ve bir görüşmeye yetişmek için acele ediyorum. O sırada bir kedi leşi gördüm tam yanımda. Minicik bişi. Karşıya geçmek isterken can vermiş. Gözleri açık. Ona gelen arabayı son kez görüşünü taşıyor bakışları. Paramparça olmuş.
Az sonra bir mesaj geldi. Sevdiğim benden bi kaç yaş büyük bir dostum ansızın kalp krizi geçirmiş. Bayram tatili planı yapmıştık 10 gün önce.
Trafik Işıklarında karşıya geçerken ki acelesi ile can veren bir kedinin son bakışı ile dünyaya bakıp ölen arkadaşımı düşündüm. O son bakış ile hırslarımıza, şehre, araçlara, yan arabadan bana el kol yapan amcaya, canhıraş bir kalde koşturduğumuz evlere baktım. Bir gün yada bu entryi yazdıktan 10 dakika sonrq bu gözlere ellere bedene ihtiyaç duymayacağım bir an gelecek. O kedinin son bakışlarında ki bırakacağım bu bedenimin her zerresini. Tüm planlarım iptal olacak o dakikadan sonra. Herkesi yarı yold bırakacağım. Tüm randevularım ertelenecek ve savaşa savaşa sahip olduğum herşeyim bir tereke defterine kayıt olup başka insanlara verilecek...
Ben o kedinin son bakışında sakladığı acemi teredddütün ta kendisi; bedenime veda edeceğim zamana koşarak giden basit bir adamım.
Siz ben koca dünya ve tüm evren; can verilmiş yaratılmış her canlı formu...
Ölmek için yaşıyoruz ve bu gerçek benim yaşama sabretmem için tek neden.
Herkesin illaki üzerine düşündüğü durum. Frankl, ölümü bir tehdit olarak değil de bireylerin hayatlarını dolu dolu yaşamaları ve anlamlı bir şey yapmak için her fırsatı avantaja dönüştürmeleri için bir teşvik olarak görmüştür.
