ölmek;
sevdiğiniz kişileri dünya gözüyle bir daha görememek, sarılamamak... ,
en sevdiğiniz yiyecekleri yiyememek, en sevdiğiniz içecekleri içememek,
kıçımızı yırtsak da nefes alamamak,
uyuyup uyanamamak,
tuvalete gidememek,
bayramlarda para toplayamamak,
düğünlerde kurtları dökememek,
özene bezene döşediğin, hatta belki de yeni aldığın evine bir daha ayak basamamak,
burnu karıştıramamak,
dizi takip edememek,
dedikodu yapamamak,
bilgisayar oynayamamak,
ya cehenneme gidersem korkusu,
ve bence en kötüsü de ölünce ne olcağını, orda bir hayat olup olmadığını ya da varsa da nasıl bir haya olduğunu bilememek, korkmaktır.
"bu kadar kötü bişeymi yaaağğğ tırstım anneciğğğm" demeyin hemen, iyi yönleri de var.. bakınız;
ders çalışmaktan, ödev yapmaktan kurtulmak,
çalışmaktan, herhangi bir iş yapmaktan ( ev işi de ) kurtulmak, *
fatura, borç ödemekten kurtulmak,
evdeki, ülkedeki, dünyadaki tantanadan gürültüden kurtulmak,
küçük ayak parmağımızı bir yerlere çarpmaktan kurtulmak,
sabahları erken kalkmaktan, geceleri erken yatmaktan kurtulmak, **
kavgadan falan kurtulmak,
hastayanız eğer o hastalığınızdan kurtulmak,
etrafımızdaki salak insanlardan kurtulmak,
sizden önce ölen sevdiklerinize kavuşma ümidi,
cennet * ,
ölüm nasıl bir şey acaba yaa merakından kurtulmak.
siz siz olun her anınızı dolu dolu yaşayın, elinizdeki imkanları kullanın cimri olmayın sonra özlersiniz, pişman olursunuz falan.
mantığını çözebildiğim durum.
belkide korkulmaması gereken yegane durumlardan birisi.
hepimiz aids, kanser, sakatlık gibi bir duruma düşebiliriz.
yada çok büyük acılar çekenler yüzdesinde de yer alabiliriz.
bunların başımıza gelmemesi için türlü önlemler alıp kendimizi güvencede tutarız.
lakin ölüm gibi yaşam sabiti olan kimsenin kaçamadığı bir durumda neden korkacaksın.
hani her 1 milyon insandan biri dahi ölmese korkmanın anlamı var.
uğraşırsın o şanslı bir kişi olmak için.
fakat her canlı ölümü tadacaksa kabullenmek lazım.
bu konuda tek korku zamansız gelmesi olabilir.
yıllarca taşıdıgın senin oldugunu düşündüğün vucudun artık sana itaaat etmemesidir bir bütününü bırakmaktır hani o uğruna paralara doktugumuz saçlarımızı bir sivilce bile çıksa kafamıza taktıgımız yüzümüzü kilo alınca bunalımlara girdiğimiz bedenimizi üzülüce ağladıgımız gözlerimizi gercek sahibine topraga teslim etmektir.
alınan emaneti teslim etmek gibi ama bu durum intihar sonucu olmuşsa emanete ihanet edilmiş olur. vakit zaman gelmişde olmuşsa emanet hakkıyla teslim edilmiş demekktir.
her insanın emanetini taşımak için bir süresi vardır kimin kısa kiminin uzun işte onu teslim etmektir ölmek.
ruhun bedenden ayrılmasıdır ve aslında biz her gece ölüp sabahları tekrar canlanıyoruz. uyku yarı ölüm halidir ve biz bile bile bunu yapmaktan çekinmiyoruz.
evet ne güzel söylemiş söyleyen. ölmek sorun falan değil ama ardımızda bizim yüzümüzden üzülen sevdiklerimiz ailemiz dostlarımız var. onları bizsiz bırakmak koyar adama. yoksa bir kişinin arkasından üzülcek çok kişi yoksa ölmekten korkmamalı.
Öğrendiğinizde çok tuhaf oluyorsunuz, göğsünüz sıkışıyor ve birkaç ton ağırlıkla dolaşıyorsunuz. Kendinizi mi düşünseniz, sevdiklerinize nasıl söyleyeceğinizi mi, onların ne hale geleceğini mi bilemiyorsunuz. Herşey birbirine giriyor. Yapmak istedikleriniz ve yapamadıklarınız, aylaklıklarınız, koşturmalarınız. Herşey bir anda önemini kaybediyor. Ömrümü nasıl geçirdim, beni nasıl hatırlayacak, ne verdim ki ben bu dünyaya ne yaptım bunca yıl diyorsunuz. Sonra sevdiklerinizle gözgöze gelip söylemeye çalışıyorsunuz, nasıl söyleyeceğinizi planlamaya çalışsanız da boş, o an öyle olmuyor, donuyor herşey. Sonra teselli mi etmelisiniz, teselli mi edilmelisiniz çok karmaşıklaşıyor. Bir şey yokmuş gibi davranıyorsunuz, bakıyorsunuz bir süre sonra onlarda öyle davranıyor. Be heyhatt ben ölüyorum, üzülmeyin diye öyle davranıyorum ama kendinize gelin diye bağırasanız, kaçasınız geliyor. Ama manasız olduğunu da biliyorsunuz. Bir yandan hastalıkla mücadele, bir yandan alıngalaşan yapınızla, etrafınızla mücadele derken yoruluyorsunuz. Öncesinde atıp tuttuğunuz ölüm martavallarına bakıp gülümsüyorsunuz.
