Ölmek, uyumak sadece!
Düşününki uyumakla yalnız bitebilir bütün acıları yüreğin,
Çektiği bütün kahırları insanoğlunun.
Uyumak, ama düş görebilirsin uykuda, o kötü.
Çünkü o ölüm uykularında sıyrıldığımız zaman yaşamak kaygısından,
Ne düşler görebilir insan, düşünmeli bunu.
Bu düşüncedir felaketleri yaşanır yapan,
Yoksa kim dayanabilir zamanın kırbacına?
Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine,
Sevgisinin kepaze edilmesine,
Kanunların bu kadar yavaş, yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine.
Kötülere kul olmasına iyi insanın bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken?
Kim ister bütün bunlara katlanmak,
Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek,
Ölümden sonraki şeyden korkmasa,
O kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya ürkütmese bu kadar yüreğini?
Kim dayanabilir.
Bilmediğimiz belalara atılmaktansa, çektiklerine razı etmese insanları?
Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi,
Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor, yürekten gelenin doğal rengini,
Ve nice büyük atılışlar, yollarını değiştirip bu yüzden, bir iş bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.
(bkz: end of the line)
hiçbir insanın düşünmek istemediği hayattaki en büyük gerçektir. ruhun artık bedene ait olmadığı ne aşkın ne hırsın ne paranın ne nefretin bir anlam ifade ettiği andır.
kaçınılmazdır.
