Yaşamak, aşk gibidir yaşamak. Varlığı ve yokluğu tartışılan. Üzerine teoriler kurulan. Bazısı der yaşamak tesadüftür. Hayvanlığın son aşaması insanlıktır der. Bazıları seraptır der koskoca yaşamaya. Aşk da öyle dokunmanın son haddi aşktır, derler. Bazıları için koskoca bir yalandır aşk. Delilik… budalalık.. hepsi aşk içerisinde yer bulmuştur. Ve hatta yaşamanın ilk şartı da olmuştur aşk!. Gerçek yaşamdı, gerçekten aşık olabilmek, buna ilahi aşk dendi.
Oysa ilahi olmayan aşk olabilir miydi? En-el hak diyen hallaç-ı Mansur’a göre… ve ayrı olabilir miydi tabiat gerçek özünden!.
Ve insanlar aşktan aldığı ilhamla türedi. Bir bedenden bin beden oluştu. Taşlar ağaçlar birbirine karıştı.. o sonsuz gücün sayesinde. ‘’Alâk’’tan ruhumuz koskoca bir bedene serpildi. Olan bitenden habersiz.. aşkı öğrendik yani yaşamayı öğrendik.
Ağlamayı öğrendik.. konuşmayı… gülmeyi… sorumluluk almayı!... her şeyi ama her şeyi belleğimiz kavradı… bir aşkla, öğrenme aşkıyla.
Mazoşist olduk acıda bulduk hayatı ve bu acı belki aşkın acısıydı.
Ve en büyük şairimiz haykırdı dünyada tek gerçeğin aşk olduğunu.
Mecnunlar düştü çöllere, Tahirlere idam fermanı yazıldı… ve onlarca genç fidan (ülkücü şehitler) ıslattı vatan toprağını. Din ve vatan aşkıyla.
…
işte şimdi yaşamayı para sananlar yaşlandılar… anladılar ya artık!.. iktidar kalemleri! Bir gün elbet toprak olacağını…
‘’iyi ki’’’ lerin ve ‘’keşke’’ lerin hesabına düştüler! Onlar için hayat sadece iyi ki ve keşkelerden ibaretti. Onların taptığına tapanlar için de öyle olacak.
“SOFRAYA YÜRÜR GiBi SEHPAYA YÜRÜYEMEYENLER DAVA ADAMI OLAMAZLAR!”
Merhum Osman YÜKSEL SERDENGEÇTi
Para,kariyer,mevki,am-göt-meme peşinde bir ömrü harcamak değildir yaşamak, hiç bir şey yapmasan bile yaptığın her şeyden keyif almak.nefes almak değildir yaşamak, aldığın nefesi hissetmektir.
ben bi bu duyguyu anlayamadım... yıllar yılı yaşıyorum, çözemiyorum. yaşamanın ruh halini çözüp ayak uyduramadım. muhakkak anlaşamıyoruz bununla.
en mutlu anımda neden yaşadığımı sorgulattırıyo, o da olmazsa o an ölmeliydim dedirtiyo.. arada bir mutlu eder bu yaşamak denen olgu insanı, bilinir. ama, arada bir mutlu olmak olayını da kovalamaktan bıktırır.
her dakikasında farklı duyguların sirayet ettiği şu içinde olduğumuz zaman ne? yaşam mı? yaşıyor muyuz? bu mudur? sorularını sorduran, ölsem daha mı iyiydi diye düşündüren keşmekeş bi duygu.
belki de tam tanımı vardır, ama lugatım yetmiyodur tanıma gitmeye. ya da 'yaşamak' işini tanımlamayı kendime yakın görmüyorum...
ademoğluna hayatta kalma dürtüsü veren sebeptir. insanı tanrıya erişmeye, tanrısallığını keşfetmeye götüren en önemli çıkış noktasıdır. insanda gördüğüm tanrısallığın peşinde öylesine yoruldum ki bu yolculuktan tabanlarım çatlayarak kan fışkırdı. sonunda kendimi çarmıha gerildiğim yerde golgotha' da buldum ve sordum kendime: neyin uğruna tüm bunlar? bir tek yanıt buldum: yaşamaktı. gerçekten tanrıyı yaşamaktı bu yolculuk. sadece tanrı' nın gücünde bir yaşam, binlerce ölüme değer diyebilecekler çıkmalı bu yürüyüşten.
mutsuz insanların 'ölelim de kurtulalım! ' dedikleri mutlu insanların 'ölmek istemiyorum! ' dedikleri ama her ne derlerse desinler nefes aldığımız sürece içinde olduğumuz için tadını çıkarmamız gereken zaman.
Eğer varsan,nefes alırsın. Nefes alırsan,konuşursun. Konuşursan ,sorarsın. Sorarsan,düşünürsün. Düşünürsen,araştırırsın. Araştırırsan, tecrübe edersin. Tecrübe edersen,öğrenirsin. Öğrenirsen ,büyürsün. Büyürsen, arzularsın. Arzularsan, bulursun. Ve eğer bulursan, şüphe edersin. Şüphe edersen, sorgularsın. Sorgularsan,anlarsın. Eğer anlarsan,bilirsin. Biliyorsan daha çok bilmek istersin. Eğer daha fazla bilmek istersen,yaşıyorsun demektir.
"...yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini seyrederek yaşamak; herkesten daha çok, daha kuvvetli yaşadığını, bir âna bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak..." *
sevmeyen,sevgiden anlamayan, sevilmeyen insan kendini yaşamış saymasın. yaşamak, sevmektir. yaşamak; sevginin dibine kadar girmektir. yaşamak öylesine sarhoş eder ki insanı, bütün aymazlara hoş görüyle bakmaktır.
yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi mesela,
yani,yaşamın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani,bütün işin gücün yaşamak olacak.
yaşamı ciddiye alacaksın,
yani, o derece,öyle ki ,
mesela kolların bağlı arkadan,sırtın duvarda,
yahut kocaman gözlüklerin,
bembeyaz gömleğinle bir laboratuarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel, en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.
yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, mesela , zeytin dikeceksin,
hem öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için yaşamak,
yani ağır bastığından..
