eskiden sevmezdim sağanak yağan yağmuru. havayi karartir, icimi üsütür, kasvet cokertirdi içime.
taki
Allahtan gelecek en ufak hayra muhtaç olduğum günlerin birinde yagmurun rahmet olduğunu, yagmurda edilen dualarin kabul olunacağını öğrenene kadar.
onyargiliydim basta, ama ettim ettikce o kucucuk hayri buldum yaradandan, göğsüm genişledi, kalbim ferahladi.
artik yağmuru seviyorum, rahmeti hissediyorum icimde. sanki mukemmel bir olay gibi geliyor bana. toprak kokusu burnuma gelmeden de sirf yagmur yagdigi icin sevinebiliyorum.
...iyi ki bilmiyor kalabalıklar
yağmura bakmayı cam arkasından,
insandan insana şükür ki fark var
- birine cennetse, birine zindan -
iyi ki bilmiyor kalabalıklar...
Çiselemeye başladığı an şemsiyeler ortaya çıkıyor. Öyle olunca aklıma, Kemal sayar'ın, Ruknettin'in kalbi için kehanetler şiirinde ki şu dize geliyor;
"... Biraz yağmur kimseye incitmez. "
her damlayla ruhu dinginleştiren mükemmel bir hava olayı. ne yazık ki kahve ve çay edebiyatının acımasız odak noktası. yine de sevilir. bu mevsimde pek de güzel sevilir. ama soğuk can yakmaya başladığı an pek de güzelliği kalmaz.
Bazen tum gece durmadan yagip eslik eder o,
sen kendini arayisinin karanlik ve dipsiz dehlizlerindeyken.
Sen en kuytu koselerine girip sorgularken bazi seyleri,
o durmaz! Yagar... yagar... yagar...
icine icine yagar zihninin,
Sanki karanlik belirsizligi ondan silip atmak icin...
