Ansızın tarifsiz gelir ya
O zamanlar sormaya cürettin kalmaz olanından
Feri soluk, niyeti kayıp, dardayım
Aşk nefrete ne yakınsın
Kin kırdı her okşamak istediğimde seni
Elimi gözlerimi gömdüm tebessüme
Yalnız kendine inkarın
Sadece senden kaçarsın
Halin ele verir anlamazsın
Yalan söyleme bana
Gözlerin anlatıyor herşeyi
Yalan söyleme bana
Yalan söyleme bana
Gözlerin anlatıyor herşeyi
Zaten yoktur nedeni
Uzak düşmüşüm kendimden, aklım fikrimden
Çaresiz sürükleniyorum
Bilerek peşinden
Yalnız kendine inkarın
Sadece senden kaçarsın
Halin ele verir anlamazsın
Sözlerine sahip, her dinlendiginde insanin icini bir tuhaf eden sarkisidir.
insan doğasındaki en zevkli, en şeytani, en karşı konulamaz olgu. eğer yalan olmasaydı gizli yapılan hiçbirşeyin zevki kalmazdı.
yalan; zamanı değiştirmektir, bir çeşit paralel evren oluşturmaktır. aynı anda birden fazla yerde olmaktır. boyut ötesidir, duvardaki gölgelerdir. en çok kötülenen en çok haz alınandır.
soylerken vucudunun bir yerinde bir sey seni baskiliyorsa hatta bu yalani sana soyletmiyorsa iyisindir. buna ragmen utanmadan, yuzun kizarmadan soyluyorsan...
Yalanlar ruhun yamalarıdır. Her yalanla bir jilet kesiği açılır ruhumuzda. Açık yara cerahatli pislik pencerelerine dönüştükçe, ruhumuzda biraz daha çürüyüp çirkinleşir. Ta ki yamalanacak tek bir santimi kalmayana dek. Kendi yalanlarına ve riyakarlığına inanmış cesetler olarak yetişkin oluruz. Ve ne zaman olduğunun önemi olmadan ölürüz. ironi bu ya, mutlak bir yok oluşun ilk adımı olduğunu bile bile bir biçimde sadık kalırız onlara. Ben henüz ruhuna yama değmemiş tek bir insan tanımadım, kendim dahil.
