size hiç oldu mu bilmiyorum. hani bir yol ayrımına gelirsiniz ya da önemli bir sağlık sorunu yaşarsınız. ardından müthiş bir kaybetme korkusu sarar kalbinizi. söyleyemediklerinizin, yapmadıklarınızın, yaşayamadıklarınızın pişmanlığı, bir yarım kalmışlık duygusu.
işte ben tam da böyle bir şey yaşadım. gidecek ve gelmeyecekmişim hissiyatına ek, sakladığım, yapmadığım, yeterince değer vermediğim ne kadar şey varsa üstüme kabus gibi çöktü.
cidden değişmek lazım. klişe ama hayat geçip gidiyor ve giden anın geri dönüşü yok. bu yüzden düşmekten, kalkmaktan, sevmekten, kavgadan, barıştan kaçmayı tercih edip, izole bir hayatın içinde - mış gibi yapmaktan vazgeçmek yaşamak lazım. hem de hakkını vererek.
şahsımı tanımadan yaptığı ve benimle alakası olmayan tespitlerinden ötürü kalbimi kırmış, dolayısıyla donuz listeme girmeye hak kazanmış değerli yazar. kendisini donuza ekler, artık okumayacak ve bundan mutlu olsam da insanları tanımadan haklarında yorum yapmanın yanlışlığını vurgular, kalp kırmaya gerek olmadığını hatırlatırım. üzmeye, kırmaya gerek yok, boşver.
