özlemiştim sabah uyandığımda yağmur damlalarını görmeyi. ince ince atıyor yağmur kendini, güneş açmamış gri bir hava serin mi serin üstelik çek çekebildiğin kadar içine. velhasıl kelam keşke gün hep yağmurlu başlasa ve öyle bitse. psikolojik midir nedir dinlendiriyor bu yağmurlu hava beni, sonbahar da doğmuş olmanın bu konuda ne kadar etkili olduğunu tartışmak gerekli açıkçası. neyse keyfini çıkaralım yağmurun bol bol.
bulunduğum şehirde olan durum yapabilseydim çıkar giderdim bir buçuk saat evvel arkadaşımın yanına. gezerdik birlikte bu güzel havada. eğer şuan benimle aynı gökyüzüne bakıyor, benimle aynı havayı soluyorsa kendini içimden bir ses melankolik bir kafada hayallere dalmış olabilir diyor.
Çay, çorba edebiyatından bir yana dursun şiirsellikten uzaklaşıp ağustosun ortasında istenebilecek en haklı kitlesel istek.
Güneş kaybolsun gri hava gelsin.
