Tamamıyla bayan oyunudur , sevinciyle , sıçrayışıyla , smacıyla . hayır erkekler ne diye oynar ki bir kazma eliyle topa son gücü ile vuruyor sevinince arkadaşlarının sırtına vuruyor , bayanlar da öyle mi narin dokunuşlar , esnek hareketler , hafif makyaja ön plana çıkarılmış doğal güzellikler vs.
Erkeklere tavsiyem daha fazla oynayıpta bizim muhittin abi ' den küfür yemeyin .
erkek voleyboluda artık blokların topları yavaşlatabilmesiyle, gücün yetmemeye başlamasıyla beraber daha fazla mücadele edilen bir spor olmuştur. top artık daha fazla gidip gelmektedir, defanstan daha çok top çıkmaktadır, organize ataklar zorunludur. yani o artık izlenesi bir spor oldu.
profesyonel şampiyonalarda, takım oyuncularının her sayıdan sonra, oyuncu değişikliğinde, ya da herhangi bir nedenden dolayı yan yana geldiklerinde, ayrılmak üzereyken birbirlerinin popolarını tam olarak poponun belle birleştiği noktadan, hatta bazı anlarda bir oyuncu diğerine moral vermek amacıyla gerçekleştirdiğinde bu fiili, tam yan tarafından ellemesinin fikrimce bir çeşit iletişim biçimine dönüştüğü, bayanların çok daha izlenesi oynadığı spor dalı.
kuralları değişmeden önceki hali daha güzel olan oyun.
hatırlarsınız, voleybolda kurallar değişmeden önce, setler 15'er sayıdan yine 3 set olarak oynanmaktaydı.
ancak o dönem servis geçme kuralı vardı. bir takım servis atar, ve sonrasında sayıyı alırsa, ancak sayı o zaman hanesine yazılırdı.
ama servisi atan takım değil de karşılayan takım sayıyı kazanırsa, sayı kimsenin hanesine yazılmaz, servis karşı tarafa geçerdi.
yani sayıyı kazanmanız için servisi sizin atıyor olmanız gerekirdi.
yeni kuralda setler 25'e uzatıldı ama her hata sayı olarak yazılıyor. ama bu durumda servisi kullanmak avantaj değil, dezavantaj oldu. zira servisi karşılayan takım hücum şansını ele geçiriyor ve genelde sayıyı alıyor. olacaklar önceden belli gibi çok sürpriz olmazsa, sayıyı bir o takım bir diğeri kazanıyor ve setler genelde bir kaç sayı farkla bitiyor. servis geçmenin bir anlamı kalmadı.
bu alanda emek sarfeden ve uluslararsı çapta başarıların altına imza atmış sporcuların dahi; tanınmıyor, reklamlarının yapılmıyor oluşu, hazindir.
futbol hegemonyasının yıkılamıyor oluşu bu durumu perçinlemektedir.
aşktır. öyle elin yan kısmıyla * servis atıp, bloksuz smaç servissiz oynanan oyuna voleybol değil valeybol yada veleybol denir. gerçek voleybol ise takım oyunudur, izlemesi de oynaması da keyif verir, stresini yorgunluğunu bile özletendir. aklıma her gelişinde ah lise yıllarım der, özlem çekerim.
sürekli valeybol diye telaffuz edilen spor. belki de bizim sokakta oynadığımız valeyboldur, salonda oynanan voleybol. ne oldu ürperdin değil mi?
(bkz: beyazıt öztürk)
ayrıca oynaması en eğlenceli spordur efendim. karada, denizde, her türlü gideri var bu sporun, manyaklaştık kolu komşu oynuyoruz...
önemli olan unsurun "oyh sayı aldık şimdi ayşe'nin götünü elleyeceğim" olmaması bu sporun en güzel yanlarından biridir. ayrıca takımı servis kullanırken file önündeki de elini poposuna götürür ve oradan taktik verir. "götünden taktik uydurma lan" diye espri yapılabilir tabi.
tam 6 yıl boyunca bifiil ilgilendiğim, başlarda "manşet atmayı" tam anlamıyla öğrenene kadar mosmor kan kesilen bileklerinize, en ufak hatanızda 7 ceddinize kadar tüm sülalenizin antrenörünüz tarafından fırça yemesine, yorgunluktan bitab düşüp sınav hazırlıkları aşamasından kitap üstüne düşüp kalan zavallı kafatasınıza ve diğer pek çok meşakkatli özelliklerine rağmen bünyenizde belli bir süre, hiç vazgeçemeyecekmişsiniz hissine sebebiyet veren, her takımda 6 şar tane olmak üzere toplam 12 oyuncu, 2 direk, 1 file, 1 top ve 2 şer tane de son moda küfredebilen antrenörden oluşan, vücuda oldukça faydalı takım sporu.
bilen kişilerle oynandığında son derece eğlenceli olabilen, her topa ayakla çıkan salaklarla oynanırsa çileye dönüşebilen spor. karakteri, yapısı itibariyle büyük seyirci kitlesi toplaması, seyirciyi azdırması coşturması falan pek mümkün değildir. fakat büyük ustalık gerektiren bir spordur. gördüğüm vakit hala ağzım açık izlerim benim göremediğim topu manşetle karşılayan ablaları abileri.
ilkokul yıllarımda çok pis oynardım, boyum baya uzundu. erkek voleybol takımı olmadığından girmedim, bir kulübe falan da gitmedim zira basketbol oynuyordum. hoş onu da kulüpte oynamıyordum ama yine de beleyboldan daha çekici geliyordu. dün yine bu sporu yapma fırsatı buldum. adamlara baktım şöyle, az çok oynamayı biliyorlardı. "kenardan izliyim ben yea karnım ağrıyo" yalanıyla 5-10 sayı izledim, cidden oynuyorlardı.
"basketbol varken niye voleybola geldik mnıskiyim" diye küfrettiğim halde oyuna katıldım. ilk sayılarda, file önünde bir bok yapmamış olsam da eğlendiğimi fark ettim. "ehehe güzel lan!" dedim.
sonra bir pozisyon oluverdi. eleman yerini boşaltmış. inen topa uçtum, o da kafalama atlayınca kafa kafaya çarpışıp yere düştük. gülüşmeler, kahkahalar. biz de birbirimize küfrediyoruz. o bana "senin topun mu sikik?" diyor, ben ona "nerdesin lan piç?" diyorum. maçta kızlar da var tabi. "yapmayın yea" tribi. bu, sakatlığın habercisi.
benzer bir pozisyonda, bir uçuyorum ki manşete, sol kol ve sağ el kullanım dışı kalıyor, meister derhal ilkyardım şeysiyle tedavi edilmeye çalışılıyor. niye anlattım şimdi bunu? cenabet spordur bu voleybol. oynamayın, oynatmayın. kızlarınıza falan da söyleyin gitsinler curling oynasınlar. hiçbir şey yapamıyorlarsa pasta yesinler, basketbola gitsinler. voleybol neymiş lan?
