filmi izledikten sonra "işte!" dedim. "gerçek yansıtılmış anarşizm işte bu!. binlerce çakma anarşist insan yüzünden, gerçek anarşizme bizi hasret bırakan bu moloz çöplüklerinden kurtaran harika bir film, işte bu!; hayatı pahasına ne olursa olsun devrim için; insanlara, özgürlüğün tanımını yapabilmek için, yapılmış en büyük fedakarlık, en büyük anarşistlik işte bu!" ve sonra tüylerimin diken diken olmasıyla birlikte avuçlarımla tüylerimi tararmışçasına kollarıma sürüp ağzımdaki son ifadeyi sarf edişim;
'defalarca ispatlanmıştır ki, sadık bir çehre ve dindar bir tavır, deliğinden çıkarır yılanı bile.'
aslında bu cümle bile filmi anlatmaya yetiyor. halkın, onları yöneten çobanlarının nasıl kılıklar değiştirerek halkı kuklaştırdığını ortaya koyuyor. defalarca söylüyor film halk hükümetten daha güçlüdür diye. ve tekrar ediyor ardından siz olmazsanız onların bir anlamı olmaz diye. halk bunun farkındalığına vardığında neler yapabileceğini ortaya koyuyor.
yemek yer gibi sıklıkta (biraz fazla abartı,evet) izlediğim, her karesinden, cümlesinden, sözünden ayrı bir ders çıkarılabilecek, mesaj alınabilecek bir efsanedir, başyapıttır. Zira kendisine film demeye dilim varmaz.
Filmin en can alıcı repliği ya da repliklerinden birine değinmemek olmaz. relief'in de söylediği gibi: ''bu maskenin altında etten fazlası var. bu maskenin altında bir fikir var ve fikirlere kurşun işlemez'' cümlesinden başlı başına bir film çıkarıp senaryo yazılabilir. (ki yazmış işte adam) *
(bkz: ölmeden önce izlenmesi gereken filmler)
birkaç yıl önce dayım açmıştı bu filmi biz yeğenlerine. tabi ben yine odaklanamayıp sıkıldım ve ilk yarım saatte vazgeçtim izlemekten. bu gece bilgisayarımda olduğunu farkedip izlemeye karar verdim. ve o birkaç yıl önce izlemediğim güne yandım. tek kelimeyle yandım çok ciddiyim. çok aforizma var filmde. çok güzel ayrıntılar var. ama en çok hoşuma gidenleri yazayım.
--spoiler--
kıza işkence eden v en sonunda onu serbest bırakıyor ve kız hücreden çıkıp ilerlediğinde cansız mankenle karşı karşıya kalıyor. yani nöbet tutan adam bir asker değil. cansız kansız bildiğin manken. burda çok güzel bir mesaj var. aslında korkutulduğumuz şeyler zannetiğimiz kadar büyütülecek şeyler değil ayarında... bir de v'nin maskeleri diğer insanlara yollaması çok etkileyici. o küçük kızın duvara yazı yazması biraz klişe olmuş açıkcası ama kız üzerinde çekilen sahneler eksiği kapatmış diyebilirim. ve tabi en vurucu sözü de yazayım. ''bu maskenin altında etten fazlası var. bu maskenin altında bir fikir var ve fikirlere kurşun işlemez''
--spoiler--
5 kasım tarihinde çıkmaması filmin etkisini birazcık bozsa da, her zaman için oscar falan almasını gerektiğini düşündüğüm bir filmdir.. ama maalesef geçmiş ola
distopya, tanım ve tür olarak zaten eserin ne söylediğini içinde barındıran bir kavramdır. dolayısı ile -evet- biçim olarak bir çizgi roman, bir film ya da bir şiir olması bakımından farketmese de popülarite anlamında v for vendetta'nın neden 1984 gibi eserlere kıyasla daha popüler olduğunu açıklar. bunu kalıplara takılmak olarak algılamak, okuduğunu doğru anlamamaktır. yani neymiş; sinema günümüz dünyasında daha geniş kitlelere daha hızlı yollarla ulaşan ve daha kolay tüketilen bir sanat olduğu için, bir romana göre daha popüler olması da daha anlaşılır bir durum olmaktadır.
1984 de v for vendetta da insanın içinde fırtınalar estiren ancak ortaya çıkarmaya korktuğu asil duygulara atıfta bulunan eserlerdir. bazı arkadaşlar fark etmelidir ki, her iki eser de insanların canına okuyan totaliter rejimlerin çirkinliğini eleştirmektedir. her iki eser de bir insanın tek başına bağımsız bir varlık olduğu gerçeğine asla dokunulamayacağına işaret etmektedir.
türüne değinmek kalıplara takılmaktır. v for vendetta boğazımızda ölmeyi bekleyen coşku ve isyan dolu haykırışı canlandırmamızı tavsiye eden kült bir eserdir.
bazı arkadaşlar 1984 ve benzeri diğer eserlerin (hayvan çiftliği, cesur yeni dünya, fahrenheit 451, otomatik portakal vb.) felsefi nitelik taşıyan birer roman oldukları gerçeği ile v for vendetta'nın sadece bir çizgi roman olduğu gerçeğini ayırt edemiyorlar sanırım. ortak yönleri ise birer distopya olmalarıdır. bu durumda 1984 ve benzerlerinin v for vendetta ile kıyaslamak abesle iştigalden öte bir şey ifade etmez. bir çizgi roman olarak da v for vendetta kesinlikle başarılıdır.
hepimizin içinde saklı olan fakat çok azımızın ortaya çıkarmayı başardığı cesarete atıfta bulunan şiirsel film. film demek tek başına yeterli değildir hatta.
çok övgüsünü duyduğum film. dedim bunu sakin kafayla böyle rahat rahat izlemek lazım, yani zamanının denk gelmesini bekliyordum. bugün artık derslerden iyice sıkılınca açıp izledim, harbiden güzel film olmuş ama son sahnelerde o v' nin suratını görmeyi umuyodum ve altından tamamen yangından kavurlmuş bir yüz bekliyordum ama olsun mükemmel film olmuş, mutlaka izleyin.
gri gerçeklerini yaşamlarının merkezine koymuş düzen sorumlularının sevmediği film. onlar ki iyice sınırları içerisine sıkıştırılmaya çalışılan bir ülkede baskılar altında hayat sürmekten şikayet etmez. ne de olsa ' bana dokunmayan yılan bin yaşasın ', öyle değil mi tatlı çocuk?
sadece bir film değildir. bir inançtır, olmadık kısıtlamalara, çekilen setlere, çizgisi kalın çizilen, içi daralan ülkelerin özgürlüğüne dair bir inanç.
