Herkes uyur. Uyku, geçmişle bugünü birbirine bağlar. Uyku sindirir, yaraları sarar. Uyku, zenginle fakiri, kadınla erkeği, insanla hayvanı eşitler. Benden başka herkesi.”Belçikalı yazar Annelies Verbeke bu ilk romanında uykusuzluk çeken Maya ile gecenin içinde karşılaştığı ruhdaşı Benoit’nın hikâyesini anlatıyor. Maya önceleri yakınlarının önerdiği ballı sıcak süt, gevşeme terapisi ve çeşitli benzeri yöntemlerle uyumaya çalışır ama başarılı olamaz. Kendisini anlayamayan ve yanında mışıl mışıl uyumaya devam eden sevgilisi Remco ile yolları ayrıldıktan sonra hayatı değişir ve kendisini daha da yalnız hissetmeye başlar. Çoğunluğun evlerinde, yataklarında uyuyarak geçirdiği gece saatlerinde Maya sokaklarda gezinir. Bu gezintilerden birinde tanıştığı, kendisi gibi uyuyamayan Benoit için “Sadece bir uykusuzla anlaşabilirim çünkü diğerleri beni anlamıyor” diye düşünür.Roman, iki kahramanın anlattıkları kendi hikâyeleri ile değişik ve derin bir boyut kazanıyor. Her iki uykusuz da tercih etmedikleri halde geceleri uyuyan, gündüzleri çalışan büyük çoğunluğun sürdürdüğü düzenli hayatın dışında kalıyor ve o noktada yan yana düşüyorlar.Verbeke’nin karakterleri duygudaşlık beslemekten kendimizi alamayacağımız, normal bir hayat sürme özlemleri yüzünden ıstırap çeken, o özlemler ve beklentilerle dışarıdaki yüzeysel hayatın kendilerini tatmin etmeyeceğinin bilincinde olan insanlar. Yazar isabetli, güçlü metaforlarla hikâyesinin temelini sağlamlaştırıyor. Uyku, insanları etkilemek, güldürmek, biraz birbirlerine yaklaştırmak isteyen bir yazardan, hayata ve hayatın insana sunduğu deneyimlere derin kavrayışlı bir bakış... Bir tutam ironiyle çeşnilendirilmiş, hem özlü hem de şiirsel, sahici bir dayanışma girişimi...Uyku 2004’te Kadın ve Kültür Başlangıç Romanı Ödülü’ne, 2005’te ise her yıl en çok satılan ilk kitaplara verilen Altın Kıvrık Köşe Ödülü’ne değer görüldü.Komik, benzersiz ve etkileyici... Uykusuzlar, Verbeke’nin bu ilk romanıyla en azından bir gece kendilerini o kadar da yalnız hissetmeyecekler."
Bir turlu barisamadim kendisiyle.Yahu yok mu bunun caresi yasim gelmis yirmi kusura hala geceleri kopek ugultulariyla takiliyorum.Neden bende diger insanlar gibi uyuyamiyorum? imreniyorum amk.
Gelmiyor anasini satiyim. Her gun diyorum ki bak bugun erken yatcam sonra kendi kendime laf lafi aciyor derken finalde aglamayi yapip bu sefer farkli olacak diyerek ayni sabaha uyaniyorum. Yok mu bunun bi caresi abilerim ablalarim?
kimileri için zaman kaybıdır uyku, kimileri için ise zevkle yapılan bir eylemdir. ben zaman kaybı olarak düşünenlerdenim. sıçmak ve yemek yemek gibi. zorunluyuz çünkü. insanın bağımlı olduğu şeyler bunlar. özgür sıçıp özgürce yemek yiyebilirsiniz ama mecbursunuz. bu özgürlüğümüzü kısıtlamaz mı? uyku, yemek ve sıçmanın olmadığı bir dünya düşünün. zincirlerinizden başka kaybedecek bir şeyiniz yok, sıçmayacağınız bir dünya var.
Sukur ki uyku var yoksa geceler nasil gecerdi,bence uyku olmazsa dunya cekilmezdi insan isten ve ailesinden geri kalan vaktini kudururak gecirirdi eglence tavan yapardi yasama amacimizi iyice salardik.
