konuşacak dertleşecek kimse bulamayınca yapılacak en tek eylemdir. bu yalnızlığın kısa süreli olacağını bildiginiz halde içinizde sizi yiyip bitiren sıkkınlık hissi sonsuza kadar sürecekmiş gibi olur.
çok sıkılıyorum sözlük bugün. sıkıntıdan renk renk ojeleri sürdüm sildim sürdüm sildim. bağıra bağıra şarkılar söyledim dolabımdaki kıyafetleri yeniden katladım, ütüledim. üstüne bir de ıslak kek yaptım ama geçmedi.
Sözlükte an itibariyle hiç izmirli olmayışından mütevellit yaşadığım hadise.. Can sıkıntısı işte. Bu gece hayko beyaz'ın programına çıkacakmış mecbur 11 buçuğa kadar meşgul olunacak birşey lazım. Ders bile çalıştım ahahah. Mesaj atan olmazsa risale okumaya devam edicem. Napalım, nasip..
Tahminime göre burdaki çoğu yazar yirmi yaş civarı.
Biz çocukken ne yapıyorduk da sıkılmıyorduk amk dünyasında ?
Televizyondan başka bi sik yoktu onu evin babası izlerdi.
Yine de böyle sıkıntıdan göt parmaklama düzeyine gelmezdik.
bilgisayar var, internet var her bok var. Sıkılıyoruz acı çekiyoruz amına koyim.
Sol frame resmen " bıktım hayattan az saçmalayayım da keyfim düzelsin " diye çığırarak akıyor.
sıkıldım ya ciddi manada sıkıldım.
doğdumdan beri sıkılıyorum ama bu öyle böyle bir sıkıntı değil.
bildiğin yaşama sıkıntısı.
koca evrende kendini bir başına hissetme sıkıntısı.
bu insanlar ne yapıyor böyle, neyin peşınde koşuyor zerre fikrim yok.
herkes bir yol tutturmuş gidiyor ama ne olduğu belli değil.
bir çok şeye anlam veremiyorum.
mesela insanlar, duygulu, hissiyatlı bireyler olarak doğuyor ama nasıl oluyor ki, bizi hayvandan, eşyadan farklı kılan bu hissiyatlarımızı çöpe atıp robot gibi materyalist bir sistemde yaşıyoruz?
üzülme duygumuz yok, acıma duygumuz yok, sevme duygumuz yok.
herkes ama herkes çıkar peşinde.
ben kendimi uzaylı gibi hissediyorum, keşke biraz hasiyetsiz, birazcık şerefsiz olsam da bende çıkar peşinde koşup mutlu olsam.
dertlenmesem böyle üzülmesem, kıçımı yırtmasam bir şeyler için.
hayvandan farkınız yok,
hatta bazı hayvanlar sizden daha asil.
utanın.
