muhteşem bir çocukluk oyunudur. günleriniz hep bu oyunun kritiğini yapmakla geçer o yıllarda hatta ekstra hikayeler yazarsınız karakterle hakkında...
makinenin başında saatlerce bekleyip, babamın kulağımdan tutup eve götürmesine sebebiyet vermiş akabinde sağlam bir tokat yemişliğim de vardır... zira; atariye girdiğimde saat 4 falandı eve geldiğimizde 8 küsur... ve oynayamamıştım amk! orospu çocukları kaç jeton almışlarsa bitmiyordu! ama o tokada değerdi...
en güzel versiyonu da; sanırım 8 karakterin seçilebildiği... bu sagatlar falan alınamıyor ve kombo aduket, oryuket çekemediğiniz sade oyun...
tabi ki adamım ken...
yalnız şöyle bir durum var; aduket ya da oryuket çekmeden de oyun bitirilebiliyor.
ama illa aduket çekeceğim diyorsanız; kolu * hilal şeklinde çevirip hilalin bittiği anda aparkat'a ya da herhangi bir yumruğa basacaksın...
oryuket için; hilalden biraz daha 3/4 daireye yakınlaştırıp yine yumruklardan birine...
taktakduket* içinse yanlış hatırlamıyorsam ters hilal yapıp tekmeye basacaksın...
şimdi adamımız ken; kimle nasıl dövüşeceksiniz?
ryu: eğer oyunun ilk başlarında geldiyse kolay lokmadır. her neyse; bu göt sürekli aduket atar! yapacağınız şeyse çok basit; bu aduket atınca üzerinden atlayıp havadayken nara'ya basıp (nara deniyordu sanırım kung fu da o tekmeye, biz karateciyiz bilmeyiz her neyse 3 tekmenin göze en hoş geleni) kafasına tekme atıp akabinde eğilip yine narayla çelme takacaksınız. sonrasında yine geri çekilip bu ibnenin aduket atmasını bekleyeceksiniz.
zangief: bu da narayla yenilebilecek bir karakter. sol en köşeye gidin; kolu yukarı doğru sabit tutun ve ken sürekli zıplasın. akabinde zıplarken tekmeye basın! zangief malı hep yer bunu! havada tekmeyi vurunca yine ryu'ya yaptığınız gibi alttan çelme atın. zangief'ten raundları perfect almanız çok kolaydır.
dhalsim: şimdi bu götü narayla yenmek isterseniz biraz zorlanırsınız. ha yolu yok mu? tabi ki var; yine üzerine zıplayarak tekmeyle giderseniz yenersiniz ama bu göt kolunu bacağını uzatıyor arada, havada göt gibi kalıyorsunuz. buna tekme yemediğinde; uzaktan aduket atın üzerinden zıpladığında ise siz de uçan tekmeyle üstüne gidin. kolaydır bu da.
honda: yine yenmesi en kolaylardan biri. olduğunuz yerde sabit durun, üzerinize gelirken aduket atın ama muhtemelen korumaya alacaktır akabinde üzerinize yürümeye devam edecek bu sefer yine narayla çelme takın, ya da yüzüne yapıştırın tekmeyi.
chun li: en sevdiğim, baldırlarına hasta olduğum bebişim benim. chun li'yi yenmek için; üzerine narayla ya da aparkatla yürümeniz yeterlidir. başka bir şeye gerek yok. aduket oryuket falan bunlar bayana yapılmaz.
guile: bu pezevenk hem tarak çeker hem de alexpuuu yapar... ben en çok eforu bunda harcardım bir de birazdan anlatacağım blanka'da. şimdi bu göt için yapılacak şey; uzaktayken oryuket çekip bunun tarak çekmesini sağlamak ama bu beyinsiz yetişemeyeceği için ve siz indikten sonra bu havada olacağı için tekrar oryuket çekip havada avlayacaksınız.
blanka: en sinir olduğum karakter. bilmiyorum uyuz oluyorum... bunun da taktiği; en küçük yumrukla hatta dirsek kaldırıyor gibi bir şey orada... onunla blanka'nın üzerine gideceksiniz, dibinde onu yapacaksınız, o da üzerinizden atlamaya çalışacak ve siz de atlarken oryuketi patlayacaksınız...
yıllar sonra bir atari gördüğünüzde de hemen içeri girip sorarsınız bu oyunu... ve saatlerce oynarsınız 10 yaşındaki veletlerin bakışlarına aldırmadan...
on yaşlarımdayken zevkle oynadığım, şimdi ise son derece dandik bulduğum dövüş oyunu şeysi. tekken varken yüzüne bile bakılmamalı bence. mortal combat bile daha iyi be!
çocukluğumuzun en mukemmel oyunuydu.90 lar denilince kesinlikle aklıma ilk gelen olmakta.vega vardı hele bir tane.ondaki karizma dövüşündeki zerafet hiçbirinde yoktu.kuzenimi yemeğe çağırma bahanesi ile aterilerin onune gider kapıdan izlerdim. o yıllarda kızların aterilerde gorulmesi garip karşılanıyordu sanırım ki içeri hiç girmdim.
hic beceremezdim bu oyunu oynamayı,favorim dhalsim di,çünkü kolları da ayakları da uzuyordu dhalsimin tılsımı cağrıştırırdı bana o büyülü havası.dhalsim ı severdim cünkü dövmem gereken rakibim bi türlü yaklaşamazdı bana,tehlikenin büyümeye başladığı ana iksirimden bi yudum alır yakardım onu,onunla bitirirdim oyunu,zangief in iriliği,chun linin kazanınca gülücük ve öpücük arası bişey atması,kendine has dövüş kıyafetleri,cığlıkları hoşuma giderdi.mr.bison ve gayl dan nefret ederdim nedense.ken ve ryu ya ise hic alışamadım.vega nın uzun bıcaklı parmakları da hosuma gidiyordu,ama street fighter de boğaz kesmeceler,kafa koparmacalar,oluk oluk kan akıtmacalar yoktu.morarmış bir göz,patlamış bir dudak resmedilirdi karşımızda ve "off "ceker gibi bir hali olurdu dayak yiyen elemanın.* en vahsi olanı blanka idi,ama blanka bile tüm o yeşil canavar görüntüsüne,kırmızı ateş sacan gözlerine rağmen,şimdi ki oyunlardaki canavarların yanında kermit gibi kalıyor.erdemli bir sokak dövüşüydü street fighter,yamuk olmazdı,bir jetonla bile bitirebilirdin oyunu hakkını verebiliyorsan,cok atari kolu kırıldı o zaman,ama cocuklar daha cok birlik icindeydi ve daha az kavga ederlerdi,kozlarını uzaktan büyü yaparak*paylaşırlardı.bir oyundan bunlar mı cıkar dememek lazım,hayat oyunlardan ibaret oldu şimdilerde. *
çocukluğumuzda iz bırakmış oyundur. arada oynandıgı zaman hala tadından bişey kaybetmediği anlaşılır.
karakterlerden mr bison vardır ki meshur celmesi rakibe nefes aldırmamıstır.
ancak öyle birşeydi ki; ikimiz de bir obje atan adam seçtiğimizde dövüşemiyorduk. ben aduket çekerken, o da jilet gönderiyor, objeler ortada çarpışıp yok oluyordu. mecburen bu hareketleri yasaklamıştık.
tıpkı counter oynarken; '' hacı al bıçağı gel meydanda kapışalım '' der gibi, sadece yumruklarla kapışırdık..
en son umut sarıkayanın bir esprisiyle hatırladımğım oyun. dayak yediği esnada ona yardım etmeyip bisikletiyle geçen arkadaşını
chun-li yle dövüşürken arkadan geçen bisikletliye benzetmesi beni yerlere yatırmıştı.
ayrıca oyunun en tırt karakteri de chun-li idi elinin hamuruyla erkek işine dalmıştı bu ablamız. çok dayak yedim kendisinden ama tipi nedeniyle çok çabuk dövülebilir gibi geliyordu bana. ha bir de ölürken ki o son çığlığı da farklı duyguların depreşmesine yol açardı ergen bünye de.
Serinin 4. oyunun tanıtımı birkaç hafta önce yapılmış, tanıtım filmi internette dağıtılmıştır. tekken 6 ile inanılmaz bir kapışmaya gireceğe benziyor. Ayrıyetten oyunun üç boyutlu olacağına dair söylentilerde gün geçtikçe güçlenmesi. Bir street fighter ex serisi faciası yaşatır mı diye akılları sorularla dolduruyor.
Konusu orjinal seriye bağlı kalıp yine bir kaç yeni karakterlerle bezenmiş olarak çıkacak. Oyunun ilk versiyonuda yher zaman olduğu gibi atari salonları için çıkarılacak.
Zamanında ne oyundu bu şimdi 4. çıkacakmış piyasaya. Bir çok kişinin ömrünü ve parasını yemiş oyun. Hakikatende tek jetonla oyun bitirmek için bayağı bir kasmak gerekirdi. Honda ve Zangif le oyun bitirenlere üstat denirdi. Ortaokul dayken millet birbirine Aduket ve foryeket çekerdi. Şimdi EX Plus denen sürüm var da bilgisayarımda jetona para vermeden istediğim kadar oynuyorum. *
o güzel günlerden sonra, tutmayan ex serisi ile, 3d devriminde tutunamayan efsane olmuştur.
şimdi mucizevi bir diriliş ile ryu'su ken'i herşeyi ile tekrar karşımıza gelmeye hazırlanan muhteşem seri. http://www.streetfighterworld.com/
(bkz: street fighter iv)
çocukluğumun büyük bir kısmı diyebilirim bu oyun için. şimdi ben de psi ball yapıyorum. * ayrıca atılan enerji topunun adının aduket değil aduken olduğu inancına sahibim.
ilk versiyonunda aynı anda aynı oyuncuyla kavga edilemeyen oyun. ken'e karşı ken, ryu'a karşı ryu sonradan çıktı. aynı zamanda son dört rakip ne seçilebilir ne de ekranda gözükürdü. *
nerden baksan 15 sene önce böyleydi bu oyun.
