insan doğasının başka bir şekliyle de mümkün olduğuna inanan, inandıran sistemdir. artı değer ekonomisiyle ayrı dünyalar vaadetseler de onun karşısında sağlam bilimsel delillerle ayaktadır.
Rüyadır. Olmasını istediğim bir rüya.
hani bi rüya görürsün olabilitesi de vardır fakat imkansız gibidir bulunduğunuz konumda, işte onun gibi bişeydir. Ve nedense sosyalizm dendiğinde aklıma hep sosyal devlet gelir.
Ütopik değildir; gerçekleşmesi zordur hatta çok zordur fakat umuttur sosyalizm, umudun adıdır.
Tuncel Kurtiz'in dediği gibi: "komünizmden başka insanoğlunun insanca yaşamasını, köleliğin kalkmasını, ırkçılığın kalmamasını öneren bir yol var mı?"
şimdi sosyalizm genel olarak eşitlikçi bir felsefe ya da kapsayıcı bir ad. özgürlük-eşitlik karşıtlığını bilirsiniz. bazıları özgürlüğün ve eşitliğin aynı anda birbirlerinin alanını daraltacağını düşünür. bazıları da ( sosyalist gelenek gibi) eşitlik olmadan özgürlük olamayacağını düşünür. ben açık söyleyeyim ilk gruptayım. bunu da sıkmazsam felsefe ile ilgili olarak açıklayayım:
şimdi nietzsche: putların batışı ya da çekiçle nasıl felsefe yapılır adlı eserinde, sokrates'in sorunu'ndan bahseder. çok kısaca: sokrates'in zamanında yunan medeniyeti tutkulara, içgüdülere aşırı bağlı, taşkınlıkta her anlamdan beş adım ileri gitmiş bir medeniyetti. sokrates te bu medeniyete karşı ters yönde şiddetli bir etki uygulayarak( mutlak akılcı sistemi. akılcılık, ahlakçılıkla çok kol kola yürümüştür tarihte. zaman zaman sokrates'in peygamber olduğu iddialarının( gerçi, tarihi, mistik bir figür olmasından da kaynaklı olabilir bu ama.)kaynağı da bu. akılcılık, ahlakçılık, dindarlık, inanç, bağlılık, irade...)) onları tedavi etmeye çalışmıştır. ben de nietzsche'nin bakış açısı ile benzeşim kuruyorum ve marx'a da o perspektivden bakıyorum. çünkü bence marx da bir dönem için aynı anlamı taşıyor.
önemli parantez: nietzsche sokrates'in yaptığı şeyi bir tedavi değil dekadansın sadece bir başka ifadesi, anlatımının değiştirşlmesi olarak görüyor. ben de böyle görüyorum marx'ı. yani onu ve sosyalizm ide dekadansın bir ifadesi olarak görüyorum. zaten prtaki de komprodor burjuvazinin asla sosyalizm için çırpınmadığı, devlet kapitalizmi, uygulamalarından kaçınmanın mümükn olmadığüını göstermiştir zaten var olan örnekler.
şimdi tekrar konuya dönelim: marx da ondan önce burjuvazinin önderliğinde gerçekleşenm özgürlükçü hareketin( özgürlüğün ve eşitliğin birbirilerinin alanını daralttığını hatırla) yarattığı aşırı eşitliksiz toplumu, tedavi etmek için bir yol bulmuştur. ama pratikte yozlaşmanın bir anlatımı olmuştur. ondan öteye geçememiştir.
işin teori yanının gerçekleştiğini var sayarsak bile benim sosyalizme, o teorik ve bakire haliyle bile bir tomar eleştirim olurudu.
not: sallama, üstün körü bir yazı biliyorum. mesajlaşmamdan aldım zaten.
sosyalizm ise tüm insani değerleri kabul eder, hatta benimser ve korur.
sosyalizm sadece marks yahudisinin ekonomik anlamdaki öğretilerini benimser. bunun komünizm ile alakası yoktur. mesela bende ülke ekonomisinin marks yahudisinin öğretilerine göre yürütülmesi taraftarıyım; komünist miyim?
adolf hitler 'in partisinde de sosyalist, işçi gibi kelimeler vardı. bunda hafif de olsa bir maskeleme olduğu gibi, alman milleti en parlak günlerini hitler zamanında yaşamıştı. ve adolf hitler sosyalizmin; halkı toplum ve birey olarak yükseltmek amacı güttüğünü nazi almanyasında ispatlamıştır.
sosyalizm, bilindiğinin aksine herkesin eşit olması değil, her aynı işi yapanın eşit olmasıdır aslında. "nasıl herkes eşit olabilir ki? insanların hepsi birbirinden farklı." gibi düşüncelerin sosyalizm konusu altında tartışılması mantıksızdır o yüzden. öyle bi şey yok be kardeşim. aslında sadece meslekle ilgili de değil. daha fazla çalışan her zaman bir şekilde karşılığını alacak, korkulacak bi şey yok yani.
kısaca şöyle diyelim;
bütün doktorların, bütün öğretmenlerin, bütün "özellikle aynı şey için alın teri dökenler"in maaşları eşit olacak. böylece yaşam standartları eşit olmuş olacak. bütün doktorlar aslında aynı işi yaparken neden yaşamları veya kazandıkları para birbirinden çok farklı? işte sosyalizm bunu gidermek için. insanlar arasındaki uçurumlar hiç bir zaman demokrasi, kapitalizm, liberalizmde olduğu kadar büyük olmayacak. özel sektörde insanlar harcanmayacak. yıllar boyunca öğretmenlik eğitimi alan adam, artık işini yapmak için bir eleme sınavına daha girmek zorunda olmayacak mesela. çünkü sosyalizm her zaman arz talep dengesine göre işler. ne kadar ihtiyaç varsa o kadar öğretmen yetiştirilir daha en baştan. araştırıldığında insana en çok değer veren sistemin sosyalizm olduğu görülür.
ülkedeki zengin ve fakir sayısının çok çok az olduğunu düşünsenize... herkes hakettiğinin tam karşılığını alıyor. insanların yaşamlarının, hayat standartlarının, sahip oldukları şeylerin birbirlerininkine çok benzer olduğunu düşünün. böyle olunca; paylaşılan duygular, insanlar arasındaki bağ da çok güçlü olmaz mı...
her şey bir yana, hayalini kurmak bile beni mutlu ediyor.
ilk defa spartada uygulandığı söylenegelir. likurgos yasaları az biraz bu esintiyi taşır, amenna. fakat tutmamıştır. çünkü sosyalizm, doğduğu andan beri bir şeyi yadsıyor: insan doğası. kapitalizm gibi bir girdabın içinde savruluyor ve sosyalizm dalına da tutunamıyorsak, bu doğamız yüzündendir.
savunucularinin samimi olmadiği, sırf sisteme karşı gelmek için tutundukları idea bütünü,
samimiyetsizlikleri şu şekil anlaşilabilir; "bende seninle çalişayim sonra arabani ver biraz gezeyim" sorusuna siktir ordan şeklinde cevap veren, kısaca komünizm'in torunu olan ütopya.
