annelerimizin yemeklerine kattığı baharat. tarifin aynısı bile yapsanız hiçbir yemek anneleri yaptığı gibi olmaz, bunun da nedeni annelerin yemek içine kattığı bir tutam sevgi.
gitmek isteyip, gidemedigin, bagırmak hatta agız dolusu kufur etmek isteyip de edemedigin, hasbelkader kızıp bagırdıgında ondan fazla uzulup icinden agladıgın, seni cok acıtan birine karsı besledigin, kendinin ihtiyacı oldugundan fazlasını ona verdigin, en buyuk gostergesinin fedakarlık oldugu his.
soyut olduğuna inanmadığım. somut bir şeylere verdiğimiz isimdir bence sevgi.
paylaşılan somut bir şeylere verdiğimiz isimdir hatta. birini sevdiğiniz için, onu kurtarmak için, ondan ayrılmak sevgi değildir bence. onu ateşten kurtarmak için ateşe atlamak sevgi değildir. başka bir şeydir, fedakarlıktır, adı her neyse odur ama sevgi değildir.
sevgi o ateşi birlikte, isteyerek paylaşmaktır.
her neyi olursa olsun, sevgi paylaşmaktır.
islamiyetin birçok özlerinden biri. Bunu mesela namaz kılarken duyarsınız. Çünkü Allah'ı sevmeden namaz kılamazsınız. Allah'ı seven ise dünyadaki herşeyi sevmeye gönlünü açmış demektir. Çünkü bütün herşey ondan varolmuştur ve onu göstermektedir.
insanoğlu denilen orospu cocuklarına hiçmi hiç yakışmayan kavram.
huzur arama çabaları deseniz anlarım. egoyu tatmin etmek için karşı tarafa bir takım kontrollü veya otonom davranışlarda bulunmak deseniz onu da anlarım. nereden çıktıgı bilinmeyen insancıl duyguların degerlendirilme şekli derseniz onu da anlarım.
ama asla düşünüldüğü gibi değildir sevgi. bir yerde çıkar yoksa insan oğlu orada olmaz da oradan biliyorum.
ancak guclu insanlar sevebilir, zayiflar sevdiklerinde ya kole olurlar ya da sevdiklerini kendilerine kole yaparlar. halbuki sevgi oyle bir cicektir ki kafesi kendine yer kabul etmez. bu yuzden sevgi zamandan ve mekandan bagimsizdir. zamanin ve mekanin kanunlari onu etkilemez. aksine sevgi zaman ve mekani etkiler.
"sevgi:iki hece.
sevgi, sevmek kelimesinden türetilen bütün öteki kelimelerin en güzeli.
derin uykylara dalmadan önceki ilk soru: sevgilerinizi en son ne zaman hatırlamıştınız ve ve sevgiyi hak edenleri ne zaman?!..
bir soru daha: sevgileriniz yalan mıydı yoksa?!..
ve son soau: çorak vadilere yönelmişse sevgilerimiz, çevremizi kandırmıyorsa sulara, içimizden akan nil olsa ne?!..."
ayine(iskender pala).
Sarp ve kayalıklıdır sevginin yolları,
Ama içinize ateş düştü mü izlemekten geri durmayın,
Gerçi sözleri düşlerinizi darmadağın edebilir.
Ama sizinle konuştuğu zaman
yine de ona inanmamazlık etmeyin,
çünkü başınıza tacı oturtacak olan da,
sizi çarmıha gerecek olan da sevgidir.
Tıpkı; püsküllerin mısırı sarışları gibi
sevgi de sizi kendisine sarar.
Soyunmanız ve önünde çıplak kalmanız için sizi zorlar,
Bembeyaz kesinceye dek evirir, çevirir, acı verir canınıza.
Boyun eğdirinceye dek ezer, yoğurur sizi.
Sevgi, tüm bunları başarır,
yeter ki siz kalbinizin sırlarını öğrenin ve
bu yolla hayatın yüreğinden bir parça olun.
Ama diyelim ki, korkulara kapılmışsınız ve
sevgiden salt bir huzur ve zevk bekliyorsunuz.
O zaman bir an önce çıplaklığınızı örtün ve
sevginin zorlu düzeninden uzaklaşıp mevsimleri
olmayan bir dünyaya sığının daha iyidir.
Karşısındakine kendinden başka birşey vermez sevgi,
ve kendinden başka hiçbirşeyi geri almaz.
Çünkü sevgi kendi kendini bütünler
ve kendi kendine yeterlidir, sevginin
kendini mutlu etmekten öte hiçbir arzusu yoktur.
Ama eğer sevgiye kapılmışsanız ve
tutkularınız olsun istiyorsanız, şunları kendinize seçin;
- Tutkunuz, sevginin içinde erimek olsun,
- Tutkunuz, aşırı duygusal davranışların getireceği
acıları tanımak olsun,
- Tutkunuz, kendi sevgi anlayışınızla
kendinizi vurmak olsun,
Varsın istekle ve coşkuyla aksın kanınız.
- Tutkunuz, kanatlanmış bir yürekle
sabaha gözlerinizi açıp, sevgi dolu bir güne
başlayabiliyor oluşa teşekkür etmek olsun,
- Tutkunuz, gün öğleye eriştiğinde oturup
sevginin heyecanını düşümek olsun.
- Tutkunuz, gün akşama erdiğinde evinize
minnet dolu bir yürekle dönebilmek olsun.
Ve yüreğinize gömdüğünüz sevgili için
iyi birşeyler dileyip yatın,
Dudaklarınızda onu yücelten bir şarkı olsun...
başkasına karşı duyuluyorsa berbat bir duygudur. insanın kendini ikinci plana atmasına yol açar. genellikle kendinden fedakarlık yapanın elinde patlar. sonu hep aynıdır er ya da geç ayrılık bizleri bulacaktır.
herkesin içinde farklı yaşadığı bir duygu olduğundan anlatması çok zordur. kimileri şiirlerinde anlatmaya çalışır, kimileri kitaplarında, kimileri entrylerinde. ama çok zordur be "anlatılmaz yaşanır" derler ya üstüne basarlar işte. dünyanın en güzel duygusu olsa gerek.*
