sevgide kazanan yada kaybeden yoktur. kazanmayı düşlüyorsan bunu çıkarın için istiyorsundur, buda sevgi değildir. kaybetmekten korkuyorsan buda sevgin için yapmadıklarınla ilgilidir, buda bencilliktir.sevgi karşılıksız olmalıdır. küslüğüde sever, barışıda. mutlu olduğun zamanlarıda bilmelisin, acı çektiğin zamanıda. kavuşmayıda bilmelisin gerektiğinde ayrılığı göze almayıda.
günümüzde en değersiz duygudur. adına biraz ihanet; sonra geri dönme şerefsizliğinde bulunmak diyorlar. onları kabul edenlere de ne demek gerekir bilinmezdir.
insanın yaşamında olmazsa olmazıdır.bu anlamda sevgi sadece sevgiliyi sevme olarak düşünülmemelidir.aileyi sevmek,arkadaslarını sevmek,insanları sevmek.. hele bide seviliyorsanız tadından yenmez.
şimdi şöyle düşün. ruh bedeni anlamlı kılandır. bedenin tutsağıdır. ancak sevgi öyle birşey olduki, beden ile ruh arasında sıkıştı ve taştı.. Melekler, cennet tüyü kanatlarıyla uçurup ulaştırıyorlar taşanları. sevgim seninle.. her nerede olursan ol..
sevgi neydi sahi?
Bir mektubun ilk satırı mıydı, bir telefondaki ilk ses mi?
insanı mutlu eden o ilk satır mıydı defalarca okunan,
Yoksa ilk satır arayışları mı tekrar be tekrarlanan?
...Telefondaki bir ses insanın bir ömrünü doldursa mı sevgiydi gerçekten
Yoksa yeni sesler duymaya hiç yetmeyecek ömürlerin arayışları mı ?
Sevgi bir acıydı herhalde;
Bir kederdi, kah hüzünle, kah mutlulukla hatırlanan.
Belki de sabırdı sevgi,
affetmekti, gelecek günler adına..
sevgi o kadar güzel o kadar mükemmel birşeydir ki o mükemmeli tam anlatamadığınız için küçültmüş olursunuz.
en iyisi sevgiyi seyrederek ve ona yavaş yavaş ısınarak ve yaşayarak anlayabilmektir.
