sevgi bazen emek
sevgi bazen aşk
sevgi bazen bilinmezlik
sevgi bazen sevimlilik
sevgi bazen güzellik
sevgi bazen merak
sevgi bazen gelecek
içeriyor galiba. insan yazarken bile heyacanlanabiliyor. o derece hayati bir duygu işte.
fazlası varsa etrafınızdaki insanlara verilmeli bence. cimrilik yapılmamalı. "bu hayatta ne verirsen onu alırsın" demişti benim biricik türkçe öğretmenim. gerçekten onu çok seviyorum.
Sevgide bilinçli farkındalık, doğasal bütünlükte bütünlük bilince ulaşmanın neticesidir. Sevgi, bağlayıcı frekansa sahip oluştan dolayı ister farkındalığı sağlansın, ister sağlanmasın mutlaka gerekli olan doğasal bir bütünleşmeyi sağlamaktadır. Parça parça algılanan her ne varsa bütünsellikte bulunan ve belirli bir çeşitli reaksiyone olarak yaşam sürdüren insani birimin kullandığı hayata geçirdiği biyolojik aktif formun kısıtlı algılamalarından kaynaklanmaktadır. insani biliş kendi kısıtlı algılar boyutunun dışına çıkamayınca doğasal bütünlüğün bilincine ulaşamaz.
--spoiler--
Sevgi yaşatan bir iksirdir; insan sevgiyle yaşar.. sevgiyle mutlu olur ve sevgiyle çevresini mutlu eder. insanlık sözlüğünde sevgi bizim canımızdır; biz birbirimizi onunla hisseder, onunla duyarız.
--spoiler--
yalın haliyle güzeldir; ama ne zaman ki yanına "li"yi alır, işte o zaman çekilmez olur. boşuna "sevda geçer yalan olur, sonra sokar yılan olur." dememiş adamlar.
insana yaşama duygusu veren, aynı zamanda acı verebilen bi duygudur. özür dilemeyi bilmektir. özlemeyi öğrenmektir.
kimi zaman yalnızlığa iten bı duygudur.
hayatınızda kimse yokken konuşabileceğiniz birinin gelmesidir. konuşmayı özlemektir. yalnızlığın acı verici olduğunu öğrenmektir.
karşınızdakini kırmaktır, kırdığından kat kat fazlası kadar mutlu etmektir.
yalnız kalmaktır.
o gelen kişinin sizi yalnız bıraktığı halde, haklı olsa bile acı cekmek, ve bu yuzden, bu acıyla devam edebilmektir.
herkesi karşısına aldığı halde yanında olmazsa onu suçlamamaktır.
aşısı bulunsa da tüm dünyaya zerk edilse istenen, artık neredeyse yoka inmiş kavram. ailenizden arkadaşlarınızdan bahsetmiyorum. dünyayı insanları , hayvanları , bitkileri sevmekten bahsediyorum.
kalpleri körelmiş , hiçbir şeye hoşgörüsü kalmamış , bencil toplumlara doğru koşarak ilerliyoruz. ne yazık !
bulutsuz bir yaz günü çime uzanıp gökyüzünü seyretmek gibi bir şey.
yensen yenilemez, içsen içilmez. ama onsuz da yaşanmaz. tadı tuzu olmayan hastane yemeklerine benziyor ama güzeldir be kardeşim. birini sevmek, bir hayvanı sevmek, bir kuşun uçuşunu sevmek.
hani her şeyi kenara bırakın ve sevin sadece. o zamanlar anlarsınız siyaset ne kadar boş, insanlar ne kadar güzel.
Dünyada değerli tek güzellik. malesef hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez. Ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini gördüğümden beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi.
