herkes herkesi seviyor.
hepsi de başka türlü seviyor.
herkes herkesi sevmesin, gerek yok.
adam azaldı, sevgi de elden gidiyor.
bana, sen haklısın diyorlar,
hayır hayır, ben çok haklıyım, bilen biliyor.
bu yarışın dışında kalanlar,
adamı sevgi, sevgiyi de adam ediyor. özdemir asaf
sevmenin insanoğlunda kendine fiziksel yer edindiği duygu. fiziksel olarak varlığı hissedilse bile soyut olarak görünmeyen bir diğer insana özgü davranıştır.
tarifi imkansız, sözlerle anlatılamıyacak olan duygu. karşılıklı anlayış, güven ve sadakatle ömür boyu sürebilir.. mutluluğu kadar acısı da büyüktür maalesef...
varolması için bir ikinci şahsa, nesneye gereksinim duyurtan bir algı kapısı. evet algı kapısı. çünkü her sevmeyi denediğimde yeni kapılar açıldı önümde.
aşktan sonra gelendir. bütün yaptıklarına , gözlerinizde bıraktığı yaşlara, bedeninizde ve ruhunuzda oluşturduğu hastalıklara, yaşama sevincinizi bir söndürüp bir yakmasına rağmen birinden ısrarla yıllarca kopamıyorsanız ya salaksınızdır ya da seviyorsunuzdur.
sevgi, öyle güçlü ve öyle garip bir duygudur ki bazen sevgiyi sevdiğinizden korumanız , saklamanız hatta sakınmanız bile gerekebilir.. belki de çoğu zaman... susarsınız... beklersiniz... özlersiniz...
sevgi, sözlüklerde "i̇nsanı bir şeye ya da bir kimseye karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yönelten duygu" olarak tanımlanırsa da, bu tanımın yetersiz ve yüzeysel olduğunu söyleyen birçok yazar, sevginin tam anlamıyla tanımlanamayacağını düşünmektedir.
sevgi denildiğinde genellikle akla ilk önce, iki karşı cins arasındaki duygusal çekim gelmekteyse de, aslında sevgi, yöneldiği hedefe (sevgiliye duyulan sevgi, allah sevgisi, vatan sevgisi, ebeveyne duyulan sevgi, çocuğa duyulan sevgi vs.) ve biçimlerine bağlı olarak büyük bir çeşitlilik göstermektedir. şefkat, merhamet ve fedakarlık sevginin farklı kılıklardaki yansımalarıdır.
gururla verdiği savaşı kazanamadığı bünyelerde uzun vadede büyük kayıplara yol açan meret. zira asla pes etmez.
mimiklerinizi kaybederek başlarsınız, aklınıza kadar yolu var. hayırlısı.
