üstad aşağı yukarı şunu anlatmıştır eserlerinde...
optik gerçekliğin temelinde, altı çizilen başlık içeriğinde, modernist soyut sanatın en önemli etkilerinden biri olan görsel soyutlamaya karşı mesafeli duruşlar vardır. bu başlıkta, deneysel olarak adlandırabileceğimiz görsel bir biçimcilikten ve yazarın anlatımcı yapısından çok bütünsel bir mizansen duygusunun neredeyse sahnelerin tamamına hakim olduğu görülür. metnin ve teknik olanın kurgusal devamlılığa hizmeti, öyküsel bir tamamlanmışlık algısı yaratmakta olup,
zihinsel bir argümana dönüştüren önemli bir etkendir. anahtar sözcükler üzerinden gidersek, yazar sürrealizmin temel yapı taşları olan deliliği, sembolizmi, bilinçdışını, analojiyi, skandalı, irrasyonel olanı, absürdü, kara mizahı, oneirizmi, fanteziyi, gündüz düşünü ve nihayetinde rüyanın organik yapısını teşhir eden bir mizansen yaratma arzusunda olduklarını görürüz.
bence oldukça anlaşılır, basit ve yalın bir anlatım herkesin anlayacağı bir dilde.
Bütün akımları tanıyıp; olası bütün etkilerden geçtikten, tüm çılgınlığıyla o devasa eseri ‘Babil Kulesi’ni oluşturduktan sonra; Salvador Dali sanatı boyunca uzayıp giden bir ipi farketti. Bu ip görünmez bir şekilde daha Breton’la bile değilken gerçekleştirdiği ilk sürrealist eseriyle, gerçek anlamdaki sürrealist eserlerini birbirine bağlıyordu.
cok tablolar hakkinda yorum getiremeyen biriyim, ancak karakter olarak oldukca gercek ve hatta gercekustu oldugunu dusundugum biyiklidir kendisi. birkac roportajini da izledim, hepimizin bastirdigi ve aciga cikmasini engellemeye calistigimiz bilincaltimizi, gercek benligimizi bu adam hic tereddutsuz sergilemis. bence deli degil, oldukca normal.
dali'nin ''aşkta ben,sapıklık ve ayıp denen herşeye özel bir değer veririm, bana göre herikisi de düşüncenin ve eylemin en devrimsel şekilleridir.'' gibi bir deyişi vardır ve karıncalara takıntılıdır her eserinde bir tane de olsa bulundururmuş.
