Geçen gün evde aradım saatlerce bulamadım. Cd lerini buldum ps yok. 15 sene önce almıştık. Anneme sordum ya nerede bu playstation 1 bulamadım dedim. Kadın galiba attım ben onu dedi. Vay be. Vaaaay beee. 5 yıl sonra açıp bi tek ken bi winning 4 falan oynayayım dedim. Öyle de canım çekmişti ki ama gel gör ki atmış annem. Ya 15 sene öncesinin parasıyla 150 milyon vermiştik biz ona be.
Başarısı aynı anda çok fazla sayıda ve kaliteli tema sahibi oyunları aynı anda o dönemin önünde grafik ve oynanabilirlikle sunabilmesinden geldi. Şimdi ise donanım var ama ne syphon filter ne wolfenstein ne vigilante8 twisted metal gibi sürükleyici oyunlar yok hatta futbol oyunundan başka nerdeyse bir şey yok.
Ne akıllı telefonlar ne de tabletler... benim için bu alet teknolojinin geldiği üst noktadır.
Yeni çıktığı zamanlar alamamıştım ama artık paramı biriktirdim alıcam. Roberto carlos'u geç de olsa forvete koyucam! Elinde temiz ps1'i olan arkadaşlar lütfen iletişime geçsin.
Edit: teknolojiyi biraz geriden takip ettiğim doğrudur!
Nickime ilham kaynağı olan ama artık bulunamayan oyunu oynadığımız oyun konsolu.bunun o zamanlar verdiği tadı play station beşyüz çıksa vermeyeceğinden eminim.
oyunlarda geçilen bölümleri kaydetmek için harici hafıza diski almanız gereken cihazdı.
o zamanlar bizim mahallede tek ali abi'de vardı playstation. ali abi ateşli hastalık sonucu tekerlekli sandalyeye mahkum olmuş 20'li yaşlarında mahallemizin en sevilen kişisiydi. haftada 1 gün hem biz hem de ali abimiz eğlensin diye evine playstation 1 oynamaya giderdik. ali abi'nin hafıza diski olmadığı için cihazı her yeniden açışımızda oyunlar en baştan başlardı.
şimdilerde ali abi rahmetli oldu, biz büyüdük. ne oyun merakımız kaldı ne de o eski heyecan.
200 milyon liraya almıştım ilk playstationımdır benim. Orijinal cd bulunmadığından bir cd bir hafta falan giderdi. memory stick hayalleri kurduran oyun konsolum. ilk göz ağrım.
adı gibi bir numaradır. efsanedir. anneme dayıma söylesin de playstation oynayayım diye yalvarmalarım aklıma gelir. dayımın oynayayım diye beni misafir odasına götürürken içimde oluşan heyecan patlamalarını hatırlarım. koca misafir salonu, biraz soğuk, zifiri karanlık. tüplü televizyon. bir yandan karanlıktan korkmak, diğer yandan oyun oynamak. bir zaman sonra gelen anne sesi ve içte oluşan burukluk. peki şimdi? kendime ait playstation 4'üm var. ama aynı heyecan?
