alfabeler bugünün latinin alfebesine uzandığı, heceler sözcükleri sözcükler cümleleri oluşturduğu, bana konuşma yeteneği gelip bunları kaptığımdan bu yana benim ve benim gibilerin tarzı olmayan aşk stilidir.
platonvari aşk. sanılanın aksine 2 cins arasındaki karşılıksız aşka değil, hem cinsler arasındaki karşılıksız aşka denir.
ismini de filozof platon'dan almıştır.
platonk aşklar bir dağın zirvesine benzer. tırmanırken zirveyi hayal edersin, ona ulaşmayı... zirveye geldiğinde ise o müthiş manzarayı tek solukta bitirirsin ve tekrar tırmanma isteği doğar içinde. daha da ilerisi olmadığından aşağı inmek zorunda kalırsın. geride bırakmak zorunda kalırsın zirveyi. çünkü size eskisi kadar çekici gelmez...
"oo bacaklar da sütun"
"hem kaslı hem yakışıklı"
"ay çok hoş çocuk/kız" veya
"gideri var" değildir.
uzun yıllardır yaşamayan bir kişinin çok özlediğidir. hatta bir daha yaşamayacak olma ihtimali üzer.
kalbin bilinmeyen bir şekilde bağlanır o kişiye, sanki kaderin bir yerlerde sizin için ortak bir kurgusu olduğuna inanırsın. evet belki yüz güzelliği gibi görünür sebep, oysa bilinmelidir ki onu sevene güzel görünür her suret. **
seviyorsun onun haberi yok, sen de ilkelleşmiş kur yapma stillerinden yüz çevirip, kendini kağıda kaleme teslim edersin. sonra onu izlemekten alamazsın kendini, hayal kurmaktan alamazsın ama inan günlük hayatta insanların harcadığı onlarca cıvık ilişkiden daha haz vericidir bu.
mutlu sona ulaşması değil amaç, arada yaşanan süreçtir. bir nihayete ermesi amaçlanmadan verilen sevgi...yaşayana ne mutlu...
benim gibi cesaretsiz insanların yakalandığı çaresiz bir hastalık. bir tarafın haberi bile yokken öteki tarafın mum gibi erimesine sebeb olabilir. en sıradışı yanı ise herkes gerçek aşkı bulamaz ama herkes hayatında bir kez olsa dahi platonik aşkı tadacaktır. aynı ölüm gibi...
aşkın platonik oluşu o aşkı yüceltir, dupduru kilar. zira leylaya sormuslar:
-senin mecnuna olan sevgin mi büyük, yoksa mecnunun sana olan sevgisi mi?
-benim ona olan sevgim daha büyük demis leyla. çünki o kiçinda kurt varmis gibi gelene gidene askimizi anlatti ve meshur oldu, ama benim ona olan askim gizli kaldi.
yavuz bülent bakiler ask konulu 'sasirdim kaldim iste' siirinde de bu hususa söyle deginir:
-sultanımsın susunca, konuşunca kölemsin
-eksilmeyen çilemsin
her şey imkansızlıklar ülkesindeki yolculukla başlar. gerçeklerin işlemediği bir yer; hayaller imparatorluğu... koşturursunuz kanatları yekpare açılan uçan atınızla, başta her şey büyüleyici sonra kanadı kırılır umudunuzun, yerlerde sürünürsünüz bir süre ama etraf öyle güzel ki bırakmak istemezsiniz. arıyorsunuzdur her daim olmayacak olanı; ama her imparatorluk yıkılmaya mahkumdur ya devirir dünyanızı bir acı uyanış, gözlerinizi gerçeğe açış.
adını bile bilmediğin birisine tam 365 gün sabrederek, kendini ezik mi ezik hissederek uzaklardan bakabilmek ve bu süreç içerisinde yanından geçen kadının kokusunu almayı bile ihanet sayarak burnunu tutabilmektir.
işine gitmek için her gün bindiğin trene ihanet edip, onu görmek uğruna bir saat önceki trene binebilmektir.
Yine adını bilmediğin birini uzak köşe başlarından çekilmiş yüzlerce resmiyle odanda yaşatabilmektir. aşkın dokunmak istediğini, hissetmek istediğini anlayabilmek halidir. kendi varlığını, tanımadığın birisinin varlığına armağan etmektir.
her gün sabah gittiği yerin kapısına kadar izlemek, aynı şeyi akşam tekrarlarken bu yaptığının senin için ekstra bir şey olmadığını anladığın andır.
tanışmak için bahane bulmayı deneyemeyecek kadar aciz olduğunun farkına aylar sonra varmış olmaktır.
bitmektir, günden güne tükenmek, hayatının tamamını tek bir noktaya endekslemektir.
kendi hayatından bile uzaklaştığının farkına varamamaktır.
O'na uyuyup, o'na uyanmaktır.
her görüşte ilk defa görüyormuş gibi, her bakışta son defa bakıyormuş gibi yapmaktır.
düşlerinin yönetmenliğini yapmak ve başrolü O'nunla paylaşmaktır.
gördüğün günün yıl dönümünde bulunduğun tanışma girişiminin başarısını anında bütün çevrene duyurabilmektir.
lise çağlarında, bilemedin üniversitenin ilk yıllarında tecrübe edilmesi gereken ve birden fazla tecrübe edilmesinde hiçbir yarar bılunmayan aşk türüdür. Aslında gerçekten "aşık"mı olur insan orası tartışılır. Aşk beğenilen sevilen insanla birlikte aynı yöne bakmayı becerebilmektir bana göre, yakınlaşmadan paylaşmadan aşık olunamadığını yaş ilerledikçe anlamış bulunuyorum. Şöyle de denilebilr yaş ilerledikçe(25 ve üstü)platonik aşkın çocukluğa mahsus olduğu anlaşılır. Belki karşılıksız aşklar yaşanabilir ama gönlünüze mukayyet olup kendinizi böyle bir işkenceden korumak en iyisidir.
sabah moralin çok bozuktu. ne olduğunu öyle merak ettim ki. konuşamıyorum seninle, çekiniyorum. yüzüne bakmaktan korkuyorum çünkü. sonra bir şekilde öğrendim moral bozukluğunun nedenini. kız arkadaşınla kavga etmişsin, saçını yolasım geldi o kızın. ne hakkı vardı ki seni böylesine üzmeye. sonra senin için üzüldüm. o kız için üzüldüğün için üzüldüm. hayır, yanlış anlama. benim sorunum onunla değil. normal şeylerdir kavga etmek filan. benim canımı sıkan şey senin üzgün olmandı. birkaç gündür rüyalarımda görüyorum, sen onunla kavga etmişsin, bana anlatıyorsun neler olduğunu, ben gözlerine bakıyorum, "her şey geçecek, merak etme." diyorum. ve evet, bu olay bugün oldu. ama ben gelip sana ne olduğunu soramadım, gözlerini bırak yüzüne bakıp "her şey düzelir." bile diyemedim.
sonra sen ayaktaydın, oturacak yer olmadığı için. benim yanım boştu, "gel, otur." bile diyemedim sana. kendim söyleyemedim. o yüzden yanımdakine söylettim, "otursana şuraya." diye. teşekkür ettin. sonra yanımdaki "kızım seninki nasıl bi sevgi?" diye sordu. yanıt vermedim. nasıl olsa gözlerim seni nasıl çok sevdiğimi anlatıyordu. bu yeterliydi.
ama senin bunların hiçbirinden haberin olmayacak. seni hala deliler gibi sevdiğimden, sen üzgün olduğunda benim içimin daha da parçalandığından, bunları yazarken hüngür hüngür ağladığımdan. ve seni unutacağım günü umutla, sabırla beklediğimden. aslında acelem yok, hala küçücük bir umudum var bize dair. o yüzden seni unutmasam da olur. seni böyle sevmek de güzel. sen sadece seni sevmeme izin ver, yeter.
