aşk ateşiyle gözleri kör olan pervane, az sonra yanacağını bilerek ve isteyerek, dalar canı gönülden kavuran ateşin girdabına..
ne ateş söner, ne de pervane biter!
geçen pazar katıldığım bir düğün davetinde,gelin ile damat ın stüdyoya girip seslendirdikleri,sonra da ilk danslarını yaptıkları şarkı.gerçekten olağanüstü idi.
günlerdir replay konumuna almış olduğum leziz (bkz: yüksek sadakat) parçasıdır.Yakın zamanda olduğum ve hala içinde bulunduğum ruh halimi tamamiyle çok iyi betimleyen bir parçadır..
"kaderin cilvesinden
şarabın öfkesinden
anladım ki kaçış yok
bu aşkın pençesinden"
divan edebiyatının ilk dönemlerinde aşık bülbüldür, maşuk ise bülbülün dalına konup, ömrü boyunca şakımak istediği güldür.
daha sonraki dönemlerde bu benzetme küçümsenmeye başlanır şairlerce. onlara göre bülbül, sevgilisinin yanında keyif çatan, gerçek aşkı bilmeyen, meşk edendir.
ama pervane öyle midir?
o aşkı için kendini ateşe atar. canını canan için feda eder.
Kerime Nadir'in bir kitabı. Kitabın kahramanları; Pervane lakaplı deli dolu neşeli bir genç kadın. Diğer kahraman ise izzet ve Pervane'ye aşık. Bir gece birlikte olurlar ve Pervane izzet'ten bir kız çocuğu dünyaya getirir. Buna rağmen Pervane bir türlü izzet'e aşık olduğunu kendine kabul ettiremez...
ışık çevresinde dönen kelebek. pervane muma yapışarak yanar. aşık bu özelliği dolayısıyla kendisini perbaneye, sevgiliyi mum ışığına benzetir. onun uğrunda can vermeye hazır olduğunu söyler.
ne de güzel bir teşbihtir...
yıllarca pervane olabilme isteğiyle hüzünlendiğim bu şarkı,
kemanı es geçip piyanoyu farkettiğimden beri,
yıllar sonra bu piyanoyu farkettiğim anın anısına,
pervane olabilmenin anısına,
yıllar öncesine ait, tersten bir hüzün yaşadığımı hissettirir.
