Geçen seneye kadar dünyada satın alamayacağı şeyler olduğuna inandığım kağıt parçası. Artık inanmiyorum ama. Platonik sevgilimin para uğruna tipsizin tekine gittiğini görene kadar.
kağıt ya da metal parçası. kendisine anlam yükleyen bizleriz. hayır felsefik bir konuşma yapmayacağım. sadece elime aldığımda bakıyorum, üzerinde resimler var, yazılar falan var, yırtılabiliyor, boyanabiliyor, işlevsiz hale gelebiliyor vs. yani böyle değersiz ve çabuk bozulabilen bir cisme, anasını bile satan insanları görünce deli s*kmişe dönmemek elde mi?
Güçtür. Yokluğunu çok gördüm , Özgüven vardı ama para yoktu , kimse ciddiye almadı. Sonra çalışarak kazandık özgüvenle birleşti güç sahibi olunca itibar başladı. Ne kişiliğimiz değişti ne şartlar. Sadece çevrenin sana bakış açısını değiştiren güç aracıdır.
