Geçen seneye kadar dünyada satın alamayacağı şeyler olduğuna inandığım kağıt parçası. Artık inanmiyorum ama. Platonik sevgilimin para uğruna tipsizin tekine gittiğini görene kadar.
kağıt ya da metal parçası. kendisine anlam yükleyen bizleriz. hayır felsefik bir konuşma yapmayacağım. sadece elime aldığımda bakıyorum, üzerinde resimler var, yazılar falan var, yırtılabiliyor, boyanabiliyor, işlevsiz hale gelebiliyor vs. yani böyle değersiz ve çabuk bozulabilen bir cisme, anasını bile satan insanları görünce deli s*kmişe dönmemek elde mi?
Güçtür. Yokluğunu çok gördüm , Özgüven vardı ama para yoktu , kimse ciddiye almadı. Sonra çalışarak kazandık özgüvenle birleşti güç sahibi olunca itibar başladı. Ne kişiliğimiz değişti ne şartlar. Sadece çevrenin sana bakış açısını değiştiren güç aracıdır.
Huzurun bir numaralı anahtarıdır. Doğru kullanıldığında size huzurlu bir şekilde ölmek için tüm imkânları sağlar. Eğer zengin ve yardımsever biriyseniz bu iyi bir özelliktir ve parayı doğru kullanmış olursunuz. Açgözlü ve bencilseniz asla huzurlu olamazsınız, ne kadar paranız olsa da. Geçim sıkıntısı çeken bir insan asla huzurlu olamaz, borç yüzünden intihar edenlerin sayısı hiç de az değildir.
